13. Poznań 16.11.2019

13. Poznań 16.11.2019

Drogę na Poznań odbywałem w komforcie. Prawie pełnym, bo u szefa Pewusa nie można popijać browarów, których picie podczas podróży sprawia, że droga mija szybko i radośnie, zwłaszcza pracownikom fizycznym o nieokreślonym ilorazie inteligencji, dwa, leciał jazz, którego podstawę, i jednocześnie instrument wiodący stanowiła trąbka. Broń Boże, że ja mam coś do jazzu, trąbki i tym podobnych. Ale chciałem wykorzystać podróż na pisanie, a przy tym popierdywaniu ni jak się nie dało.

Ekipę naszego czołgu stanowili: Janek, Marusia, Grigorij, Tomuś i Hermaszewski. Wróć. To nie ta historia. Przecież jechaliśmy autem, ba, limuzyną, więc i skład był inny. Czyli od przodu: Dyrektor numer jeden, Pewu. Obok niego mękoła, maruda, nudziarz, bajkopisarz i wszędzie wtykający swoje dwanaście groszy matoł, czyli ja. Drugi rząd, trębacz, broń Boże nic do trębaczy nie mam, Kultu, młodziutki Zdun Jan. Po jego prawej Ania, kierowniczka, dyrektorka, sprzedawczyni, jedynego w swoim rodzaju sklepu trasowego Kultu. I na kanapie na samym końcu, w pozycji leżącej transportował się z nami drugi Dyrektor numer jeden, piosenkarz, wokalista, autor tekstów, muzyki, światowej klasy saksofonista, aktor, mąż, ojciec i dziadek, Kazimnierz.

Jakość podróży podniosła się wielce po zmianie rodzaju odtwarzanej muzyki. Co prawda przenieśliśmy się do Maroka, ale dzięki jazgotowi jaki mi zaserwowano, zrozumiałem dlaczego można węże, model kobra, ujarzmić, czyli zaczarować, ogłupić, inaczej mówiąc poddać hipnozie. Sam byłem bliski wicia się po aucie jak węgorz. Uratowały mnie telefony od przyjaciela, jak mogę teraz nazwać nawiązywane z Piotrkiem rozmowy telefoniczne. Po nich wszytko było już tylko lepiej. Muzyka wskoczyła na odpowiednie tory i dojechaliśmy pod poznański hotel szczęśliwi, uśmiechnięci i gotowi do ciężkiej pracy, jaka nas czekała. Aha, najlepiej pisze się przy muzyce reggae, czyli rege.

Poznań. Ojczyzna Kult Turystów z całego świata, ze stolicą w Kultowej, lokalu którego wystrój świadczy o wielkiej miłości i szacunku do zespołu Kazika. Koncerty w tym mieście są też sygnałem dla nas, robotników fizycznych, że lekko nie będzie. W końcu Kultu Turyści uwielbiają latać, a jeśli do tego na koncercie gości ich duże grono, to mają ułatwione startowanie i korzystają z tego bez ograniczeń. W Poznaniu łączą też siły z bywalcami Kultowej, więc odbywają się też naloty dywanowe.

Wyprzedzę teraz chronologię wydarzeń, i w tym miejscu napiszę kilka słów o lotach na poznańskim koncercie.

Najwięcej lata Antonowów, czyli ciężkich i wielkich samolotów transportowych. Szczególnie ten z napisem Kazio na burcie, lata często i jest zawsze przeładowany. Wylądować go musimy zazwyczaj dwuosobowo. Z jednostek niewiele mniejszych latał, skromnie tym razem An Ptak, An Schab, myśliwce Ciesielski, Ciesielska, o której przelotach nad swoim kawałkiem nieba marzy Guma, i inni, których nawet wymieniał nie będę, bo bym do śmierci nie zdarzył. Oraz trafiały się też jednostki noł nejmowe, które otaczaliśmy też należytym wsparciem, jak swoich.

Poznań, to po Warszawie i Katowicach miasto, które gromadzi największą liczbę gości na zapleczu. Z gości tych lider wyłapuje czasem perły i dając im mikrofon, wypuszcza je przed wieprze, jako współwokalistów wybranych przez siebie utworów. W Poznaniu taką perłą jest Jagódka, która w utworze ” Kochaj mnie a będę twoją” wyśpiewuje w refrenach wskazaną partię wokalną.

Ale zanim pojawiła się na deskach scenicznych obok Kazika, przyprawiła co wrażliwszą część naszej bandy, tak, tak, mamy też kilku wrażliwych mężczyzn w grupie, o palpitacje, migotanie komór i skok ciśnienia poza normy dopuszczalne u osób zdrowych. Otóż, podczas próbowania swojej części, Jagódce odebrało głos. Pierwszy o mało co nie wykorkował Guma. Taki wrażliwy! Choć słyszałem też, że mógł wykorkować z innych powodów, a nie z przewrażliwienia, bo dzień wcześniej go podobno poniosło. I tą chwilą chciał zagrać jak wytrawny pokerzysta. Ale ja w to nie wierzę.

Po przepłukaniu gardła wodą niegazowaną, nasza nadzieja polskiej wokalizy, podjęła próbę numer dwa. I znowu sytuacja się powtórzyła. Robiło się niebezpiecznie. Pierwszy spanikowałem ja, i rwąć sobie włosy z głowy, pomimo nakrycia jej czapką, ale w stresie tak bywa, że robimy rzeczy niemożliwe, zacząłem biegać przed sceną, krzyczałem w niebo głosy, ” Zmiana! Zmiana! Guma wchodzisz!”. Bo Guma jest wszechstronny i jeśli nasz gość by nie mógł, Grzenio zamieniłby się w wokalistkę, bo był czas żeby mu brodę zgolić, w sukienkę przebrać i rzucić w paszczę lwom. A on by tym lwom jesień epoki przedlodowcowej zrobił. Z paszczy.

Jagoda na mój atak paniki zareagowała spokojem godnym profesjonalistki i powiedziała, że na koncercie będzie dobrze. Jeszcze profesjonalnej zareagował Grzesio, który zaproponował wokalistce terapię lekami Janka Grudzińskiego, albo jako alternatywę, leczenie w pokoju odosobnień, w którym chciał przeprowadzić jakąś pionierską terapię, o której wstydził się opowiedzieć, na co wszyscy wybuchnęli śmiechem, gość się zawstydził, a ja do dziś nie wiem o co kaman.

Po próbie połączonej z niezłym obiadem, wróciliśmy na pokoje z zespołem, żywo dyskutując o wielu ważnych z naszego punktu widzenia sprawach. Z punktu widzenia lidera, sprawy te były tak mało istotne, że miał nas dość. Ale Jeżyna z pod Cieszyna, powiedział mu żeby zaczął jeździć z zespołem albo bramką, bo go życie ziemskie omija szerokim łukiem. Lider decyzji nie podjął, chyba się wacha.

Po dwóch godzinach byliśmy z powrotem na miejscu pracy. Akurat skończył grać support, więc nawet nie popatrzyłem co w trawie piszczy. Z gości był Premio Lembio, czy jakoś tak, wokalista i gitarzysta Kabaretu Platforma. Maggie, żona Glaza z córką, i pewnie ktoś od Ghoesa, bo to w końcu na jego terenie odbywały się zawody muzyczne i jako gospodarz, Tomo dostał najwięcej wejściówek. Stan osobowy uzupełniła Kasia, żona Seby, którą widzieć jest mi zawsze niezwykle miło.

Z piętnasto minutowym opóźnieniem ruszyła maszyna po szynach ospale, a na jej czele stało sześciu bramkarzy. Bo ekipę podstawową czteroosobową uzupełnili Pancerny i Kozi. W niektórych miastach zwiększamy stan posiadania naszej siły ognia z czterech osobników do sześciu. Ma to związek z liczbą klienteli, wielkością sali oraz przewidywaną ilością i jakością lataczy.

O tym, kto i jak i pod jaką marką latał, wspomniałem powyżej. Z innych zapamiętanych wydarzeń, na które nie żal mojego i waszego czasu, wspomnę o udanym występie Jagody, potem Gumy, Darka i oczywiście moim, wraz z Księciuniem. Z tym, że teraz już nie będzie tak słodko, że nas dmucha Kołodko, bo skoro dostałem palec, to czas wziąć całą rękę i udoskonalić nasz szoł. Oczywiście nie będziemy po scenie popierdalać jak motorki, nie przebierzemy się za mózgów masturbację, czy Onanów. Na to nie liczcie. Przy Totalnej trzeba się skupić i słuchać uważnie, bo kompilacja i wybór słownictwa jest kierowana dla słuchacza mądrego, oczytanego, i inteligentnego.

Po przeczytaniu tego co napisałem wyżej, oświeciło mnie dlaczego ja z tej piosenki nic nie rozumiem. Nieważne. Przedyskutujemy z Panem Jankiem sprawę i już. Widzę bowiem rezerwy w naszym wykonie i moim rozumieniu tekstu Xsięciunia.

Sporym zaskoczeniem była też niespodziewana i niezapowiadana kontrola płynów, jaką przeprowadził na mnie lider. Otóż pod koniec koncertu podszedłem do krawędzi sceny, żeby sprawdzić w telefonie wynik meczu eliminacyjnego naszej piłkarskiej reprezentacji, i przy okazji uzupełnić płyny. I kiedy piłem, zawisła nade mną postać Kazimierza, która zapytała mnie, co mam w butelce. Zgodnie z prawdą odparłem, że wodę. Na co zdziwiona sylwetka się zdziwiła, skrzywiła i odeszła. A że czasem wiesz jakbym myślał przez ciebie, wysłałem umyślnego w poszukiwaniu coli zero. Bo chyba o to biegało. Test zdałem celująco.

Do hotelu spieszyło się wszystkim. Część mniejsza planowała zajęcia w pokojach, część większa ruszała na podbój Kultowej. Po kwadransie, okąpany, spryskany wodą toaletową z Tenerki, w towarzystwie Cytryna, Darka i Koziego ruszyłem i ja.

Liczba zgromadzonych w średniej wielkości salce, niestety przechodniej, przez którą przebiegał główny szlak komunikacyjny w te i we wte, była jak zawsze ogromna. Kult Turyści znani i nieznani, plus gapie oraz my, małpy z cyrku, stanowiliśmy jedną wielką ludzką masę, w której poruszanie się stanowiło nie lada wyzwanie. Zwłaszcza dla osób o gabarytach rzadko spotykanych. Wysokich, grubych i niegramotnych. Na szczęście z takich ofiar Bożego planu byłem rodzynkiem. Pozostali, ci kompaktowi, żwawi i częściowo podlani, poruszali się zgrabnie i szybko niczym węgorze w akwarium. Dla wieloryba nie było tam miejsca.

Jeśli do tego dodam, że w setliście był Zegarmistrz od purpurowego światła, który nawiązuje do śmierci, i uroniłem z tej okazji łzę do tatusia na koncercie, to może łatwiej będzie wszystkim zrozumieć moją decyzję o szybkiej ewakuacji. To wszystko jest jeszcze za świeże, żeby uśmiech często gościł na mej twarzy. Nie daję jeszcze rady, choć jest dużo lepiej niż kilkanaście dni temu. Między innymi dzięki waszemu, Kultowemu wsparciu. Dziękuję.

Podczas mojego krótkiego pobytu w Kultowej, jeden z Kult Turystów, powiedział mi, w przypływie szczerości, że po obejrzeniu filmu ludzie przestali latać w moim sektorze. Z obawy o swoje życie. Szanuję! I podziwiam oglądanie filmu ze zrozumieniem. Jesteście wielcy.

Po wypiciu dwóch piw postanowiłem pójść spać. Przekazałem Sebie wzrokowo, że idę, głosowo Cytrynowi, że czekam w pokoju i po angielsku, z powodu ludzi masy, opuściłem gościnne mury Kultowej. Chwilę się wahałem, bo z kilkoma osobami chciałem pogadać, ale po otrzymaniu informacji, że wracam z Pawłem Ptasznikiem tym samym pociągiem, relację z tego co chciałem wiedzieć miałem zapewnioną.

Oczywiście nie byłbym sobą, gdybym nie zajrzał do pokoju techniki, żeby poduszkę pod głową poprawić, kołdrę na odkryte ciałko naciągnąć, czy w końcu dopić to co nie dopite. I się nie zawiodłem, bo załapałem się na dopijanie. Było fajnie, rodzinnie i przyjacielsko. Do momentu kiedy po pokoju pan Bóg zaczął kule nosić. To był znak z niebios żeby zmówić pacierz i pójść spać.

Spałem snem sprawiedliwego do siódmej. I wiedziałem, że to będzie bardzo dobry dzień, bo z sąsiedniego łoża dochodziło chrapanie Cytryna. Mogliśmy więc w komplecie zbierać się w drogę do domu. Ale najpierw było śniadanie, równie radosne jak nasza trasa.

Konsumowaliśmy w czteroosobowym gronie. My, Wojtek i Piotr dyrektor. Propozycje hotelowej restauracji były smaczne, świeże i dobrze robiły nam na poziom rozmów o życiu. Do chwili pojawienia się Krzysia. Wypatrzyliśmy go jak odprowadzał kogoś do wyjścia. Nie wiem kogo, bo sobie jeszcze okularów, które przepisał mi okulista, nie sprawiłem. Dopiero jak Kris był bliżej, dostrzegłem na jego twarzy szczęście, a w sylwetce wyłapałem niezbyt stabilny krok. Zapraszałem go nawet dość głośno, żeby się do nas dosiadł, ale nie usłyszał bo myślami musiał być w innej rzeczywistości.

Jednak po chwili szedł w naszym kierunku, nie za bardzo zdając sobie z tego sprawę, ale dwa metry przed naszym stołem wrócił do świata realnego. Zapytał czy może się dosiąść, pochylił tors w ukłonie, co spowodowało przechylenie niesionego przez niego talerza, z którego coś mu spadło i potoczyło się pod stolik jakiegoś małżeństwa. Nasz technik położył talerz obok mnie, a sam rzucił się na glebę, w poszukiwaniu części swojego śniadania. Poprzestawiał troszkę gości i szybko powrócił, niosąc w ręce wielką rzodkiew, która wraz z bułką na talerzu była jego śniadaniem. Zatkało nas. Takiej diety jeszcze nie widzieliśmy, i jakby tego było mało, po zjedzeniu połowy rzodkwi, gryzie bułki, najważniejszy posiłek dnia został przez Krzysia zakończony.

Przyjęte kalorie pozwoliły mu księżycowym krokiem przedostać się do holu, i złożyć ciało do snu na znajdującej się tam sofie. Krokomierz wyliczyłby pokonany dystans na około pięć metrów. Nowy dzień wystartował dla Krzysia z kopyta.

Dla nas też, bo siedem minut później pędziliśmy tramwajem na dworzec. A po kolejnych dwudziestu minutach, pociąg wiózł nas do domów. W towarzystwie Pawła Ptaka i towarzyszącej mu Kult Turystki Partycji, którzy tak jak i my marzyli o zasłużonej regeneracji w domowych pieleszach, po niesamowitym tygodniu w kultowych oparach.

Bo ostatnie słowo dopiero przed nami! A do tego potrzeba sił.

11. Warszawa. Kino Wisła, premiera filmu Kult. 13.11.2019

11. Warszawa. Kino Wisła, premiera filmu Kult. 13.11.2019

Jest piątek, dwa dni po premierze, która miała miejsce w stolicy. Zaraz ruszamy do Nowej Rudy, po naszemu do Ciemnej Dupy, bo jest daleko i dojazd straszny. Całe szczęście, Jolo jedzie przez Kraków, to mnie i Cytryna zgarnie. Lepiej być nie mogło. Jest więc czas na pisanie i piwo. Małe. Dobra, cztery małe i drugie śniadanie.

Uroczysta premiera filmu dla zespołu i współpracowników, została zaplanowana na środę trzynastego listopada. Dla ludzi pracy sprawa skomplikowana, ale dzięki późnej godzinie, dwudziesta trzydzieści, i szybkiemu transportowi na trasie Kraków Główny – Warszawa Centralna, postanowiłem pojechać. Tym bardziej, że swoją obecność uzależniłem od obecności Didiego, a ten jak na złość dotarł i to z Teneryfy. Nie miałem więc wyjścia.

Liczyłem na towarzystwo kogoś z mojego gospodarstwa domowego na premierze, ale Oficjalna Notoryczna Narzeczona była chora, a syn nie chciał odwoływać korepetycji z majcy. Młody ma w technikum matematykę rozszerzoną i musi zdrowo spinać półkule mózgowe, żeby zdawać do kolejnej klasy.

To pojechałem sam, jedno z zaproszeń oddając Bzykowi, naszemu starmu koledze z Kult Ochrony. Chciałem zabrać na premierę jego żonę, ale Bzyk stanowczo stwierdził, że chyba mnie pogięło. Ale i tak przyszli razem, bo dostali jedno zaproszenie od dyrektora Piotra.

Na premierę ściągnęła śmietanka warszawska i my. Kult załoga. Był Robert Mazurek, Wiesław Weiss, Adaś Toczko, kucharz Karol Okrasa, Paweł Zagumny, Kędzior, Państwo Zacierostwo, Karol z małżonką Madzią, nasi gdańscy przyjaciele, państwo Radzimscy, starzy muzycy Kultu, z Jackiem Szymoniakiem, i inni. Rodziny, znajomi bliscy i dalsi, byle żony, obecne i koleżanki. Byli twórcy filmu z całą ekipą, sponsorzy, patroni. I mama Kazika, której złożyłem pokłon po seansie. Sama śmietana. I ja, nowohucianin od urodzenia. Czułem się jak ryba w nowohuckim zalewie. Pogadałem z Zagumnym, pogroziłem Mazurkowi, który opuścił koncert warszawski, przeszukałem Kędziora, bo bezpieczeństwo przede wszystkim, i po tych wszystkich grzecznościach zasiadłem na sali, cięgle nie mogąc wyjść z podziwu nad elegancją moich kolegów muzyków. I Didiego. Didi przyszedł we fraku, Morwa w garniaku i białej koszuli, Kazik w muszce, reszta w gustownych garniturach i marynarkach.

Film obejrzałem z wypiekami na twarzy. Momentami czułem się jakbym był w pracy i zaraz mnie wciągnie ekran. I jeszcze jedno. Jestem. Jestem w kilku ujęciach, w tym w jednym w żywiole pracy. Niestety, ujęcie to postawiło mnie w strasznym świetle. Opiszę to z pozycji widza.

Otóż mamy taką scenę, jak pracownik kultowej Kult Ochrony łapie klienta przy barierkach. Wszystko idzie nie tak. Lotnik wypada mu z rąk, szczęśliwie lądując pupą na stopniu barierek. Próba postawienia słuchacza do pionu też jest raczej taka nieudolna. Patrząc na to chłodnym okiem, robotnik Kultu to jakiś amator. Mało tego, to ja. I nie ma szans żebym udawał, że to ktoś inny. Biorę więc to na klatę pijąc trzecie piwo, bo do dziś nie mogę dojść do siebie. Moje wyobrażenia o sobie, jako wzorcowi profesjonalizmu legło w gruzach filmu o moich idolach.

Podsumowywując obraz, jestem oczarowany. Ale jako fanatyk mam zaburzony obraz zespołu Kult i wszystkiego co z nim związane. Dlatego sami obejrzyjcie to koniecznie i dzielcie się wrażeniami. Tymi na tak i tymi na nie, bo i takie są.

Po wszystkim był bankiet. Darmowe piwo i wino kusiły bateriami wypełnionych kieliszków i kufli. Mnie nie, bo musiałem wrócić do pracy. Jakbym się zmobilizował i zwiał po angielsku, mogłem jechać tym o dwudziestej trzeciej dziesięć. Tylko że się nie dało, bo za dużo było znajomych, to raz, a dwa Didula ogarnął mi nocleg, albo precyzyjniej pobyty nocny u Morwy. Poza tym mam dożywotni nocleg u państwa Bzyków, koło stacji nc+, tyle że w garderobie i na stojąco. Przy czym biorąc pod uwagę ceny noclegów w stolnicy, mogę śmiało powiedzieć, że złapałem Pana Boga za rogi.

Wybrałem morawcową stancję, o czym on chyba nie do końca wiedział. Za nim do niego dotarliśmy, część ekipy opróżniła małe co nieco z grubszego alko, w czym prym wiedli, mało znani Jeżyna z Cieszyna i jego brat bliźniak, Jarosław po matce Puzon. O jednym brodatym nie wspomnę, bo on ruszył z nami na Morwowisko.

Pierwotny plan zakładał kolację w okolicy kina. Późną kolację. Ale była już pierwsza w nocy i na Żoliborzu szynkarze pozamykali wszystko. W małych zapyziałych miejscowościach jest to standardem. Nie to co u nas w Krakowie. Szybko się więc zorganizowaliśmy, bo zajęło nam to lekko ponad godzinę, i po drugiej w nocy byliśmy na Mokotowie.

Że jest niebanalnie, okazało się po wyjściu brodatego, który jechał już z pod kina do domu swojego, ale nie był w stanie podać swojego adresu, a w międzyczasie do jego taksówki wbił Morowy i zarządził jechać tam, gdzie adres jest znany. Za nimi podążała karawana pozostałych dwóch taksówek, a w jednej z nich ja, Didi i Anula.

Zaparkowaliśmy pod klatką i udaliśmy się do bazy. Poza człowiekiem brodą, który stanął pomiędzy dwoma atutami na parkingu i postanowił oddać mocz. I tyle. Jak już oddał, wlazł za nami do mieszkania i w tym czasie pojawił się sąsiad z pierwszego piętra, z awanturą, że jakiś brodacz uszkodził mu auto. Chciał nawet wzywać policję, a przecież policja to my i mu przeszło. Potem było już spokojnie. Ktoś tańczył, ktoś spijał resztki, ktoś usnął na stole.

O czwartej z minutami pożegnałem gospodarza i gości i udałem się autobusem nocnym na dworzec, a z dworca na kolejny dworzec, z dwugodzinną drzemką w pociągu, po czym przepracowałem godzin dziewięć i nieprzytomny ale szczęśliwy dotarłem do swojego mieszkania. Do swoich ukochanych.

Nie minęła dłuższa chwila, a ja już dojeżdżam z Jolem i Cytrynem do Nowej Rudej. Albo Rudy. Na pierwszy w historii koncert grupy Kult w tym miejscu na pomarańczowej trasie.

A jak się to udało, dowiecie się niebawem. Za dwadzieścia minut będziemy na miejscowej hali OSiRu. Kończę, bo muszę się koncentrować i ustalić strategię na wieczór. Nocleg w SPA zobowiązuje!

Trzymajcie się bracia i siostry! Do następnego napisanego.

12. Nowa Ruda 15.11.2019

12. Nowa Ruda 15.11.2019

Do Nowej Rudy, Rudej, wybierz właściwe, miejscowości pod granicą z Czechami, dotarliśmy sprawnie i bezpiecznie. Jolo umie to robić doskonale. Miejsce naszej wieczornej pracy znajdowało się w kompleksie sportowym, w skład którego wchodziły : basen, boisko piłkarskie pełnowymiarowe z trybuną niewielką po jednej stronie, która była przyklejona do hali, a nawet do hali i sali, bo ktoś w Rudej miał kiedyś rozmach i stworzył naprawdę godne warunki do uprawiania sportu.

Jak dojechaliśmy na miejsce, akurat trwał turniej piłkarski chłopców z rocznika dwa tauseny pięć. Byli młodzi piłkarze z Legii, Gwarka Zabrze, Ukrainy i siedmiu innych klubów, których nie zidentyfikowałem. Popatrzyłem chwilkę, i zaznaczę od razu, że młodzież kopała naprawdę ciekawie, po czym wykonałem rozpoznanie placu boju.

Hala lata swoje miała, ale była zadbana, czysta i pot w nią jeszcze nie wlazł, dzięki czemu było rześko i świeżo. Takie samo było też powitanie jakie zgotowali mi nasi techniczni, którzy jak zwykle byli nie przygotowani do podjęcia wyższych działań w tematach rekreacyjno-regeneracyjnych. Dziadzieją niestety, choć z drugiej strony to dobrze, bo co za dużo to nie zdrowo, a ze strony trzeciej, mają mnie. A ja przewidując przewidywalne zabrałem kompielówki dla wszystkich. Co koło godziny trzeciej nad ranem się na mnie i na moim wspołspaczu zemści, bo przetrenowany Sebulani, tak się naładuje energią idącą z pływania, że nas pobudzi w środku nocy.

Ale za nim to nastąpi, a nie ma co wyprzedzać faktów, zapraszam państwa na obiad. Do konsumpcji zaproponowano nam domową klasykę, w skład której wchodziły: pierogi ruskie, schab pieczony, pieczony karczek, fragmenty kurczaków pieczone, dwie surówki, kalafior gotowany, ziemniaki zdrowo masłem okraszone, jakieś kluski, i dla chętnych zupa. Wszystko znakomite, i nawet żałowałem, że zjadłem tylko jeden kopiaty talerz miksu miesno warzywnego, ale sami wiecie, trzeba w tej robocie jakoś wyglądać. A jak mi brzuch wydyma, to wyglądam jak łajza, a nie ochroniarz zespołu o którym film zrobiono. Poza tym zależało mi na jak najlepszej prezentacji, bo Guma stwierdził, że dzisiaj znowu oddelegowywuje mnie do zastępstwa w temacie śpiewania „Totalnej stabilizacji”.

Jak pamiętacie mój pierwszy występ w tym utworze, w Łodzi, był kiepskawy, i nawet ogłosiłem go, w internetowych czeluściach, ostatnim występem w szeregach grupy Kult, Goomiego z Nowej Huty. I była to decyzja pochopna. Ale czego można się spodziewać po człowieku, który żywego psa umie pochować na fejsbuku? Podpowiem wam, niekonsekwencji, delikatnie rzecz ujmując.

Chwilę się zastanawiałem, nie powiem, ale przeprowadzona analiza za i przeciw, kazała mi jeszcze raz podjąć wokalną rękawicę. Czasu miałem sporo, tekst ściągnąłem z internetu, i zacząłem go w głowie porządkować. Zresztą, ja ten tekst znałem, w końcu Kultu słucham ze trzydzieści lat, tylko moja znajomość była, rzekł bym kolokwialnie, nieuporządkowana.

Wiedziałem, że jest masturbacja, agresja, mózg, alienacja, męki stacja, frustracja, inflacja i manipulacja, ale w jakiej kolejności, to niech mnie Onan, grecki bóg trzepania tego i owego, kopnie w kostkę, nie pamiętałem. Czas grał więc na moją korzyść.

Tymczasem na próbie wykonano nową wersję tłuszczu. Znaczy ” Tłuszczy”, bo Guma, który jest zakochany w płycie ” Poligono industrial, zawierającej ten utwór, zwrócił Kazikowi uwagę, że w wykonaniu na żywo tej piosenki, brakuje głosu drugiego, czy nawet trzeciego, który wspiera głos prowadzący, wyśpiewując inny tekst, na co lider zarządził modyfikację wykonu, zgodnie z Gumowymi sugestiami.

Po wszystkim ruszyliśmy do hotelu, który był za górami, za lasami, za siedemdziesięcioma ośmioma zakrętami. W skrócie rzecz ujmując, daleko. Przekładając na przykład na przelicznik czasowy odległości, wyszło ponad trzydzieści minut. Ponieważ mieliśmy osobowy nadstan w busie, na siedzeniu obok kierowcy, kierowca, co nie dziwne chyba, Ricardo posadził znanego wokalistę, w celu odwracania uwagi podczas ewentualnej kontroli drogowej. Znowu wypadło na Kazika. Inni wokaliści będący na pokładzie nie wchodzili w grę.

Odległość, jaką musieliśmy pokonać, zrekompensował mi ośrodek noclegowy, którym okazał się wiekowy dwór, urządzony w stylu raczej retro. Było miło i klimatycznie. Godzinkę z okładem wykorzystaliśmy więc na polegiwanie, kąpiel i taktyczno – techniczne przygotowania do łapania, po czym punktualnie o wyznaczonej godzinie ruszyliśmy do roboty.

Po dotarciu na miejsce koncertu, grupa siłowa naszej szajki została wezwana na rozmowę, którą poprowadził nasz menager. Dotyczyła ona stosunku miejscowej firmy ochroniarskiej, a szczególnie jej szefa, dla którego nasza czwórka była ością w gardle. Otóż miejscowy generał Ferreira nie wyobrażał sobie nas jako robotników podscenicznych. Doszło do nawet do ostrej wymiany zdań, a na szali postawiono sztukę.

Ostatecznie stanęliśmy na swoich stanowiskach, wcześniej serdecznie witając się z miejscową grupą ochroniarską, od której bił jednak chłód. Dla równowagi we mnie buzował taki nerw, że jakby padło ze sceny słowo atak, to poszedłbym nagi na czołgi.

Przez pierwsze dziesięć kawałków czułem na nas przygniatający wzrok miejscowego bossa służb porządkowych. A na naszym froncie nie działo się nic. Takie wielkie nic jak z Krakowa do Los Angeles. Cytryn chodził jak lew w klatce, Daro i Guma pilnie kontrolowali swoje strefy, a ja nerwowo podrygiwałem, nie mogąc znaleźć rytmu do wygrywanych przez nasz zespół utworów. Dodatkowo non stop powtarzałem sobie „Totalną stabilizację”, według klucza Księcia Warszawskiego, FKU, co najpierw sprowadzało mnie do salonu teleskopy w Krakowie, bo FKU, to skrót od faktura Kraków upees, aż w końcu zakodowałem sobie: frustracja, kolejna, uczuć. I miałem piosenkę połapaną.

Miejscowi dalej nie aktywowali swojego lotnictwa, za to dość ostro tańczyli, ale zgodnie z zasadami tańca pogo. W końcu coś, co ochronie daje chleb, drgnęło. Wyłapałem w trzecim rzędzie dwóch chłopców, którzy na parkiecie pili w ukryciu piwo. Z nudów zareagowałem, wzywając jednego z nich na rozmowę wychowawczą przy barierkach, gdzie pouczyłem go, że jeśli miejscowe harty go zaobserwują, to może zostać usunięty z hali przemocą. Obiecał poprawę i w ramach pokuty wyzerował puszkę i do końca ani mu było w głowie popijanie na moich oczach.

Wreszcie coś nadleciało. Wystartowałem wartko, jak górski strumień, i szybko tego pożałowałem, bo mi się po raz kolejny łękotka w prawym kolanie przestawiła. Ale spojnie wyłapałem kogoś, pomimo tego, że chrupanie słyszałem w całym sobie. W sumie lotów było około dziesięciu, i wszystkie zostały wylądowane wzorowo. Choć przy jednym przelocie, osoby podające lecącego dokonały tak zwanego wyrzutu, co spowodowało u mnie ruchy nerwowe, a po całej akcji ruszyłem do jednego z rzucających i go solidnie okrzyczałem, wydalając całą frustrację z siebie, która zrodziła u mnie agresję.

Okrzyczany spłonął rumieńcem wstydu, aż mi się go zrobiło żal. Przywołałem go więc jeszcze raz, gestem nie pozwalającym na jakikolwiek sprzeciw, wytłumaczyłem jak bym sobie życzył żeby wyglądała nasza współpraca, po czym przybiłem z nim piątkę, pogłaskałem po ojcowsku po głowie i zrobiło się znowu normalnie.

A normalnie by nie było jakbyśmy miejsce przy fosie odpuścili miejscowym bodyguardom. Klienci naszej sztuki sprawiali bowiem wrażenie publiki niezwykle wystraszonej, a ich zabawa była taka stłumiona. Zauważył to po sztuce nawet Jasio Zdun. Moje obserwacje nie były więc fantasmagorią.

Z obowiązków dodatkowych, Grzegorz wykonał „Tluszczę” jako dośpiewywacz trzeciogłosowy, co wyniosło ten utwór na poziom do tej pory nie spotkany na naszej trasie. Wyszło to mega mega zajebiście. Do tego zagrał na gicie w „Lewe low”, Daro wsparł „Polskę” drugim wokalem i nadszedł czas na duet Grudziński – Gomółka. Dostałem ostatnią szansę. Ale nie wszyscy o tym wiedzieli.

Po wejściu na scenę, wpadłem na lidera grupy, który zaskoczony wypalił do mnie: „znowu ty?”, na co ja dostałem tremy. Do tego zanim znalazłem swój mikrofon, muzycy ruszyli i w ostatniej chwili wbiłem się ze swoim wokalem. Tym razem zaeksperymentowałem ze śpiewaniem ze stoperami, które mam jak stoję na pozycji łapacza. Stanąłem przed odsłuchem Wojtka i nic nie słyszałem. Wojtuś delikatnie mnie przestawił przed monitory Kazika, do tego usłyszałem, że na przodach też jest mój głos, i spokojnie, bez wygłupów odśpiewałem swoją kwestię. Chyba było dużo lepiej niż za pierwszym razem. Pomógł mi w tym też Seba, który podczas kontaktu wzrokowego, pokazał mi żebym zmienił chwyt mikrofonu, co przełożyło się błyskawicznie na lepszy efekt wokalny z przodu sceny.

Po zawodach muzycznych podzieliliśmy się środkami transportu tak, żeby służby drogowe nie miały atutu, w postaci zbyt dużej ilości pasażerów na pokładach naszych limuzyn. Mnie przypadło miejsce w aucie Tomka Ghoesa, który sprawnie, przy dźwiękach Skun Anasie, dowiózł nas do celu. Reszta bandy przyjechała pół godziny po nas.

Planów jakichś wielkich, na zajęcia po koncertowe, nie mieliśmy. Jednak zaopatrzenie naszego, to jest mojego i Arka, pokoju było zachęcające do aktywności. W końcu prowadząc sportowy tryb życia w stolnicy, wlekliśmy za sobą, przez pół Polski, i bez mała przez tydzień, litr płynów wyskokowych, w postaci dwóch półlitrowych butelek wódki wyborowej. Miałem ochotę na stworzenie na bazie tego płynu napoju, który wymieszany z sokiem z grapefruita, nastroi mnie dobrze przed snem. Niestety, plan się nie udał, bo stacja benzynowa w okolicy, nie dysponowała taką fanaberią. Nawet sok pomarańczowy był niedostępny. Miałem już zaniechać konsumpcji alko, bo konfiguracje z innymi płynami, jak na przykład z sokiem wiśniowym, mi po prostu nie pasowały smakowo. Sytuację uratował barek na korytarzu, proponując herbatę. A herbata jako tak zwana popita, nadawała się idealnie do pary z czystą. Leżąc więc w wygodnych łożach, patrząc na cokolwiek w tv, rozsmakowywaliśmy się w tym czym chata była bogata.

Po kilku kubkach, czy szklankach, oczywiście zalanych po około trzydzieści gram czystego płynu, nawiedził nas Jarek, operator puzonu. Jego gospodarstwo hotelowe nie posiadało bowiem pasty do zębów, a ja jako narzeczony pani od leczenia zębów, jawiłem się jako wybawiciel i nadzieja na otrzymanie higieny w paszczy. Odbiór środka higieny połączyliśmy z kilkoma kurtuazyjnymi kolejkami. Tak zakończyła się długa historia pierwszej butelki. Jarosław podziękował, udał się do towarzysza Jeżyny, a nasz plan spokojnego wypicia drugiej legendarnej flaszki legł w gruzach. Nastąpił bowiem nalot pozostałej części Kult Ochrony, wspartej technicznym Sebiksem. Jak by tego było mało, pojawił się Morawka i pokój zaczął trzeszczeć w szwach, a szybkość z jaką butelka została opróżniona, nie był godzien jej historii dotarcia do hotelo dworku.

Rozochocone towarzystwo, pomimo braku płynów, ani myślało iść precz. Padł nawet pomysł na palenie przy oknie, co zawetowaliśmy jako gospodarze błyskawicznie i zaproponowaliśmy palenie na świeżym powietrzu, co dla mieszkańców smogo miast jest atrakcją nie lada. Zejście z naszego piętra drugiego, musiało, chcąc nie chcąc, odbyć się przez piętro pierwsze. I ta prawidłowość okazała się zrządzeniem losu. Na tymże piętrze pierwszym dostrzegliśmy uchylone drzwi do pokoju pozostałej części techniki scenicznej Kultu. Inspekcja nie mogła się nie odbyć. Mogli się zamykać.

Po wejściu na salony kolegów, objawił się widok którego nie byliśmy godni. Stół w saloniku zdobiła litrowa flacha łychy. Wszyscy, jak jeden mąż, zapomnieli o paleniu i zabrali się za konsumpcję. Ale my z Arkadiuszem nie. Rutyna i doświadczenie nabyte w wielu bojach, podpowiadały nam, że ci co mieszają, dzień kolejny spędzą z głowy bólem wielkim, a wnętrznościami ich szarpać będzie anioł zwrotów treści wszelakich. Więc po angielsku się wycofaliśmy, czego nawet nikt nie zauważył, albo po prostu dano nam milcząca zgodę na ucieczkę. W końcu co to jest litr łychy? Im mniej pijących, tym szansa na doprowadzenie się do stanu upodlenia wzrasta.

Pokój zabarykadowaliśmy poprzez zamknięcie go na klucz i o godzinie około drugiej spaliśmy snem spokojnym.

Nie za długo, bo po trzeciej obudziło nas łomotanie do drzwi. Natarczywe, głośne i nie powalające dłużej udawać, że go nie słyszymy. Otwarłem wrota naszej twierdzy, a za nimi stali Daro, oraz, w co do dziś nie mogę uwierzyć, Seba. Tak. Ten poukładany, zdroworozsądkowy monitorowiec. Nocny nalot musiał więc mieć poważne podstawy. Ale czy za takie można uznać chęć pokazania mi spiącego na szezlongu, czy jak tam się zwie taka ławeczka na hotelowych korytarzach, człowieka Brodę? Uważam, że niekoniecznie. Tym bardziej, że człowiek Broda został przetransferowany do swojego łoża, rozebrany do bielizny i okryty w celu uzyskania jak najlepszego komfortu podczas snu. Jedyna ciekawostka jaka mnie naszła i trochę złagodziła nocny nalot, był fakt, że koleś był niemal identyczny, jak osoba która upoiła się do nieprzytomności po premierze filmowej u Morawki. Przypadek? Bliźniak? Sobowtór? A może ktoś mnie śledził? Muszę te zagadkę rozwiązać jak najszybciej.

Tak wytrąceni z objęć Sennoseusza, kolejne dwie godziny przegadaliśmy o sporcie, z naciskiem na siatkówkę, a ilość osób, które z Cytrynem wspólnie kojarzymy, ich występowanie w naszym życiu, ich pogmatfane koleje losu, fakty z ich życia, mogłyby stanowić podwaliny pod książkę o tym, kim ludzie są naprawdę, a na kogo się kreują, licząc na to, że swoją legendę można budować na przekłamaniu faktów faktycznych.

O szóstej poskładało nas z wrażenia, a o ósmej pięćdziesiąt pozbywałem się toksyn w saunie, którą dysponował hotel. Jak widzicie sami, lekko nie ma. Chcąc być fit, nie da się żreć kit. Albo zabawa albo zbawienie i dobre samopoczucie.

W moim przypadku wyboru nie było żadnego. Albowiem po śniadaniu ruszyliśmy na Poznań, a mnie tym razem przypadło miejsce pasażera w aucie kierownictwa naszego zespołu. A tam miejsca na błędy nie ma najmniejszego. Dyrekcja jest bowiem jak ojciec. Surowa, wymagająca i nawet od święta sprawiedliwa.

Ale o tym może będzie kiedy indziej. Albo i nie.

Do zoo w Poznaniu!

5. Wanda i Banda, czyli II liga w Nowej Hucie.

Po każdym sukcesie, a w przypadku mojej siatkarskiej przygody w nowohuckiej Wandzie, takim był awans do II ligi, przychodziła nadzieja na lepsze. Na lepsze pieniądze, lepsze wyniki, lepsze wszystko. W temacie Wandy marzyliśmy o ciepłej hali, regularnych wypłatach i sowitych premiach za wygrane mecze.

Drużynę wzmocniono nie byle jak, bo dwoma środkowymi z pierwszoligowym doświadczeniem, których sprowadzono z sąsiedniego Brzeska. Rafał i Krzysiek. Zdrowe, wielkie chłopaki ze sporymi umiejętnościami i dużym doświadczeniem. Wypłaty i premie też się, co prawda do czasu, zgadzały. Pozostało tylko ciepło, które w przypadku sportów halowych jest niezwykle istotne.

Sekcja nasza opierała się na środkach które zapewniał jej prezes i sponsor Bogusław. Klub miał ogarnąć zaplecze, sprzęt oraz kasę na sędziów, takie minimum do codziennego funkcjonowania. I starał się jak mógł. Raczej gorzej niż lepiej. Jak wspominałem wyżej, jednym z naszych marzeń była ciepła sala sportowa. Jeśli trenowanie i granie na poziomie trzecioligowym, w hali, na której jest około dziesięciu stopni Celsjusza, byłem w stanie zrozumieć, to kontynuowanie takich standardów poziom wyżej wyglądało co najmniej słabo. Żeby nie powiedzieć chujowo. Zdarzały się sytuacje, że rywale czy sędziowie kazali mierzyć temperaturę na obiekcie, bo przepisy jasno stanowiły, że poniżej pewnej temperatury gra jest niemożliwa. To pocierało się termometr i zaklinało rzeczywistość, wiedząc, że taka akcja jest słaba i żenująca.

Wanda to był specyficzny klub jak nie wiem co.

Nie wiem czy to po awansie, czy może rok wcześniej, chyba dzięki pieniądzom z miasta, wyremontowano sieć ciepłowniczą na obiekcie i kupiono nowy piec. Miało być wszystko na poziomie. I było by, gdyby nie to, że pilnujący hali chłopki – roztropki, napaliły w piecu na maksa, zapominając o poodkręcaniu zaworów. Po napaleniu poszli, jak co drugi dzień, w gaz, tak do spodu i piec rozerwało. Wróciliśmy więc do korzeni. Albo precyzyjniej, do krainy, bez mała, lodu.

Poza nami siatkarzami, Wanda posiadała sekcje żużlową, piłki nożnej chłopaków i może kobiet, była sekcja ping-ponga, którą zarządzał Albercik – miłośnik kauczukowej piłeczki i jeszcze większy miłośnik odbijających tę piłeczkę dziewcząt, a dla nas kierowca wesołego autobusy którym pruliśmy po Polsce południowej.

Najciężej było utrzymać żużel. Znaczy sekcję żużlową. Kraków nie posiada jakichś wielkich tradycji w tym sporcie, ot w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych jeżdżono w kółko, ale zaprzestano, bo wyników nie było. W 1993 roku dzięki zapaleńcom, motory zaburczały przy ulicy Bulwarowej, ale poziom był taki sobie. Bo nie było nigdy na tyle kasy, żeby dokulać do czołówki krajowej. Nie powiem, było bardzo fajnie, bo sam miałem, po reaktywacji, przyjemność bywać na stadionie i przy drinku, leżąc na trawie wdychać metanol i podziwiać częściej kraksy niż pasjonujące wyścigi, co jednak w niczym mi nie przeszkadzało. Stadion Wandy był jednym z niewielu obiektów w mieście, na którym piło się do spodu, pomimo zakazów i nakazów. Kulturalni kibice chodzili, więc organizatorzy przymykali oko na spożywanie na sportowym stadionie płynów wyskokowych.

I tak jak w Wawelu otarłem się o Roberta Korzeniowskiego, tak w Wandzie otarłem się o „czarny sport”. Z tym pierwszym byliśmy kolegami klubowymi, często korzystając wspólnie z klubowej sauny i innych udogodnień. Robert,  był niesłychanie spokojnym, życzliwym chłopakiem. Żadna tam gwiazda. Olimpijczyk, Mistrz Świata, Europy, Polski i diabli wiedzą czego. Trochę darliśmy za jego plecami łacha z dyscypliny chód sportowy, ale na co dzień byliśmy pełni podziwu dla jego wyczynów i normalności. Prawdziwy Mistrz. Szkoda tylko, że w życiu prywatnym mu się obie stopy od podłoża oderwały, ale co zrobisz? Każdy sobie coś tam skrobie.

Tej normalności nie mieli żużlowcy, których znałem. Byli kosmitami na swoich błyszczących motorach. Coś jak u Wańki Wstańki & Ludojades:

Dobry wieczór! WSK – wiejski sprzęt kaskaderski!

Ref. Wiejscy motocykliści
Na swych błyszczących maszynach
Wiejscy motocykliści
Na swych błyszczących maszynach

Rumiani chłopcy na motorach
Sworne dziewuchy podoczepiane
Rumiani chłopcy na motorach
Nowa kultura prosto z pola

Wańka Wstańka i Ludojades

Szczególnie ci dwaj, którzy z powodu nie wypłacanych gaż postanowili zastrajkować. Tylko nie tak byle jak. Oni to zrobili z przytupem. Postanowili wziąć klubowe władze głodem. Ale to było medialne! Ale to było odważne! Ale to było pionierskie! Dla tych którzy czytali, oglądali i byli w chuj daleko od tematu. Nawet nas robili w bambolo. Jak trenowaliśmy, to byli przykuci kajdankami do kaloryfera. Dawaliśmy im wsparcie słowem, bo sami zaczynaliśmy mieć opóźnienia w wypłatach i ogólnie było nie fajnie. Aż zapadał zmrok, hala pustoszała, a nasze gagatki wracały do życia na pełen bak. Były dziewczyny za pieniądze, było KFC, było alko. Było słabo, słabiej aż nagle nastąpiło wielkie BUM!

To był Sylwester 2001. Chłopaków poniosło. I to nie z głodu. Z nadmiaru adrenaliny, wódeczki, po której wypiciu udali się na pole, pod stadion. A może pili na głodnego? Tego nie wiem.  Jak już na to pole wyleźli, oczom ich ukazał się zaparkowany przy obiekcie autokar. Motor, autobus, jeden ciul jeśli masz ochotę pojeździć. Włamali się więc do niego, tego autobusu, odpalili go i zaczęli jeździć po placu, na którym pojazd był zaparkowany. Tak im to szło opornie, że zatarli silnik. Rano ktoś odkrył, że coś dziwnego stało się tej przełomowej nocy. Jak połapano wszystkie sznurki, kolegów żu(ż)lowcó przycisnęła policja i polegli na pierwszym wirażu. Klub miał po przesłuchaniu sznurki od maszyny startowej w ręce i za obopólną zgodą rozwiązano kontrakty, zakopując wszystkie brudy pod nowohucki śnieg. Chłopcy motorowcy zrzekli się wszystkiego o co walczyli, spakowali manatki i kręcąc się w lewo odeszli w siną dal.

Żuzel żużlem, motory motorami a na naszej wyziębionej hali sprawy miały się średnio, bo i średnio nam się powodziło w lidze. Postanowiono więc zmienić trenera i na ulicy Odmogile pojawił się legendarny trener, prawdziwy specjalista od piłki plasowanej, Jerzy Piowowar. To był największy z największych, pod którego batutą miałem przyjemność poruszać się krokiem odstawno – dostawnym, przekładanką, plasować, bronić i przyjmować. Popularny Piana był mistrzem spokoju. Nie krzyczał, nie kurwował, nie obrażał się z byle powodu. Zaufaliśmy mu bezgranicznie i po ciężkiej walce zachowaliśmy miejsce w drugoligowej stawce. 

I wtedy to, po raz pierwszy, po ostatniej piłce sezonu miałem siatkówki dość. Byłem fizycznie i psychicznie wykończony. Praca, siatkówka i rodzina, której skład powiększył się do cyfry trzy, wysysały ze mnie życie. Trzeba było pozmieniać priorytety i rodzinę postawić na szczycie góry. Reszta miała być tylko dodatkiem do osiągnięcia nirwany.

Pierwszą decyzją była rezygnacja z gry w Wandzie. W sumie, to chciałem już dać sobie spokój z siatkówką na wieki wieków. Nie było z tego finansowych bodźców, a sama przyjemność z grania i trenowania już nie napędzała z równą mocą. Chciałem więcej czasu spędzać z synem i to był argument za rezygnacją z półzawodowej zabawy w sport. Tym bardziej, że i Wanda kulała finansowo i nie wszystko co grając w niej zarobiłem, otrzymałem. Chciałem, chciałem, chciałem a wyszło jak wyszło. Sportu tak szybko się nie porzuca. Co wkrótce miało się okazać prawdą.

10. Warszawa III 9.11.2019

10. Warszawa III 9.11.2019

Sobota była najbardziej napięta programowo. Na szczęście tak wszystko czasowo połapałem, żeby mieć siły na łapanko koncertowe.

Najpierw odwiedziłem nowy salon teleskopów.pl. Od centrum jest kawałek, bo to aż na Gocławiu, ale przy pętli tramwajowej, więc jest dobry dojazd. Zwizytowałem sklep z przyległościami, coś sprzedałem, coś wypisałem i ruszyłem do centrum. A że przelot tramwajowy miałem szybki, to jeszcze zrobiłem zakupy, poleżałem i uderzyłem na proszony obiad do Gumy i Pani Małżonki.

Tam też dostałem się migusiem, bo tramwaj linii dziesięć, łączy nasz hotel z królestwem Państwa Gum. A tam czekała na mnie kacza pierś zrobiona jak Pan Guma przykazał. W opolskiej restauracji powinni się zastanowić, czy nie zatrudnić Pana Grzegorza jako specjalistę od spraw kaczych. Wyszło by to wszystkim na zdrowie. Posiłek uzupełniliśmy dwoma butelkami wina czerwonego z Chile, w myśl odwiecznej zasady kaczka lubi pływać, pogadaliśmy chwilkę i rozeszliśmy się na zasłużony odpoczynek. Państwo Gumowie mieli blisko, a i ja daleko nie miałem. Drogę do swojego łóżka urozmaicałem sobie oglądaniem zawodów sportowych piłkarskich. W wydaniu polskim. Krakowskie Pasy mierzyły się w Płocku z miejscową Wisłą. Widowisko było w sam raz do spania. Mało co nie usnąłem w swoim siedzisku i nie przejechałem swojego przystanku.

W pokoju dałem zawodnikom jeszcze jedną szansę, a nawet mega szansę, bo dla poprawy odbioru zawodów strzeliłem sobie drinka. Poziom się nie podniósł, więc po kilku minutach drugiej połowy błogo chrapałem chrapem wzmocnionym kaczą piersią i alko.

Zegar telefonu obudził mnie moim ukochanym „Ring on Fire” i rozpoczęliśmy z Arkiem pakowanie ubrań roboczych, po czym ruszyliśmy troszkę wcześniej do Stodoły, gdzie spodziewałem się sporej grupy znajomych. I się nie zawiodłem, bo poza Mazurkiem dopisali wszyscy. Zacierostwo wiecznie młode, Ania Staszewska z wnuczkami, też jakby czas się jej nie imał wyglądała. Do tego towarzystwa doszlusował jedyny prokurator mojego życia, z którym nawet dzieliłem łóżko na Kościuszkowskim, Jaro Duś z narzeczoną i synem, oraz najkolorowsza para jaka kiedykolwiek nosiła koszulki Kult Ochrony, czyli Bzyk z żoną Agą.

Pierwszą zjebkę tego dnia dostałem już koło południa od Bzyka. Że nie dzwonię, a jestem w stolnicy, no to co ja sobie myślę. Wyjaśniliśmy wszystko na miejscu, bo wiedziałem, że Bzyk będzie, więc nie chciałem tracić piniendzy na telefony. Druga nadeszła niespodziewanie, bo Guma zaczął rozpamiętywać wczorajszą pracę i dostało mi się za opuszczenie stanowiska pracy w celu ratowania, w ilościach nie adekwatnych do ilości ofiar, Natalii. Grzesio czuł, że został w fosie sam na cały jeden kawałek, podczas trwającego koncertu, na co ja odparowałem, że nie było mnie kilkunastu, góra, sekund. Nawet lekko się wściekłem i podniosłem głos, co spowodowało niemałe poruszenie w garderobie. Po kilku minutach, jeszcze raz, ale już sam na sam, przegadaliśmy sprawę i wyjaśniliśmy sobie co i jak.

Ale ze mnie już wszystko zeszło. Cała energia i chęć do życia. Wyjąłem więc darmowy bilet do darmowych Łazienek, poszedłem do kibla, i tam, wpatrując się w niego, liczyłem na cud. A ten ni zbuja nie nastąpił. Przyczyn tego było wiele. Raz, Pan Bóg, nie miał tego dnia dla mnie czasu, dwa, wcześniejsze zjebki mnie uwierały, trzy po koncercie miałem pojechać do Bzyków na rekonesans nowego mieszkania, a sił nie miałem w sobie za wiele, żeby po nocach się szlajać, i po czwarte. Tak! To po czwarte przelało czarę goryczy, która brzdęk brzdękła i popadłem w taką depresję, że myślałem, iż już po mnie.

Otóż, drodzy Państwo, przed moją wysportowaną sylwetką, ryjkiem w ryjek, stanęła ONA. ONA stała przy samych barierkach. Jak koncert wystartował była smutna. Po chwili też troszkę zła. No bo ludzie na nią wpadali, dotykali jej niechcący, a nawet ktoś nad nią przeleciał. A lotników tego dnia za wielu nie było. Miała więc szczęście jak nikt nigdy w Warszawie. Około czwartego kawałka postanowiłem się przełamać. Przestałem podpierać scenę, nogi ustawiłem w pozycji: Do Tańca!, i już miałem ruszyć, bo „Pasażera” mi zespół przygrywał, a ten kawałek mnie zawsze bierze, kiedy spojrzałem na NIĄ. Ja pinkolę, ta stała jak kołek, dalej smutna. To mnie dobiło i do końca koncertu byłem jak ONA. Smutny całym sobą.

Pierwszy moją nieswojość zobaczył Cytryn, potem Dario, któremu powiedziałem o smutnej babie, a ten chciał zrobić mi dobrze i zaczął rozweselać babę. Tylko, że nie tę co trzeba. I to było najśmieszniejsze tego dnia. A jak w końcu zakumał smutaskę, to stwierdził, że ona taka jest bo ma podkowę z ust w odwrócone u. Pewnie ma do dziś i będzie mieć tak do końca świata i tydzień dłużej.

Po koncercie chciałem szybko ruszyć do Bzykowa, ale rozliczenia przejazdów u szefa Pewusa mnie troszkę przytrzymały. Dzięki temu publika rozlazła się i czas oczekiwania na taksówkę uległ skróceniu. Czekając na swojego uberukraińca, obserwowaliśmy ostatnich fanów opuszczających klub. Ci najostatni byli już mocno umęczeni i nie mogli chodzić, tak się utańczyli i upodlili. Jeden z takich miał do tego problemy ze wzrokiem i uczepił się mojego ramienia, żeby jechać razem ze mną na dyskotekę. Kiedy mu klarowałem, że mnie z kimś pomylił, w co on nie uwierzył, zaproponowałem mu wpierdol. To go ocuciło i odstąpił ode mnie dość żwawo, jak na wcześniejsze kłopoty z poruszaniem, które wykazywał.

Gospodarstwo Państwa Bzyków jest piękne. Mam tam nawet swój kącik do spania. W garderobie na stojąco. Gospodyni wydała z kuchni flaki, na co byłem bardzo kontent, bo flaki i piwo od razu podniosły moje morale i nabrałem szybko sił do rozmów i wspomnień. Syn gospodarzy Tomasz też zaszczycił nas swoją obecnością i wspominkom nie było końca. Ale wszystko co piękne kiedyś się kończy i o koło godziny drugiej w nocy, zostałem przetransportowany limuzyną Tico do siebie. Pod hotelem złapaliśmy na gorącym uczynku Glaza, Krzysia i ich kolegę. Chłopcy palili na polu papierosy! I Glazo był w klapkach bez skarpetek, takich papuciach basenowych, których jest miłośnikiem. Żeby nie było, że ja taki święty, zajarałem z nimi, pożegnaliśmy Bzyków i poszliśmy spać.

Bo po spaniu jest wstawanie i powrót do domu. Do rodziny. A jak jeszcze wspomnę, że jedenasty jest dniem wolnym od pracy zawodowej, to sami sobie wyobraźcie, jaki byłem szczęśliwy. Chciałem wszystko odespać, odreagować i nabrać sił na kolejne wyjazdy.

Bo jeszcze pięć razy się widzimy! Ostatnie pięć. Więc niech będzie najlepiej! Ole!

9. Warszawa II 8.11.2019

9. Warszawa II 8.11.2019

Akcja Warszawa Sold Out Dwa rozpoczęła się dla mnie bardzo rano, bo przebudziłem się o godzinie zaraz po czwartej. Burczało mi bowiem w brzuchu, co było sygnałem, że wczorajszy obiad skonsumowany w Stodole na zimno, nie przyjął się w organizmie za dobrze. Po godzinie męczarni, z obcym w brzuchu, uderzyłem do toalety, żeby dokonać wypróżniacji, i po spojrzeniu na to co ze mnie wyszło, włosy stanęły mi dęba. Stabilizacji stolca nie było, co nie wróżyło za dobrze. Przestraszony kłopotami żołądkowymi wróciłem do łoża małżeńskiego, którego równą połową zajmował Cytryn, radośnie pochrapując. Poczytałem troszkę, coś tam popisałem, i równo o godzinie ósmej trzy udałem się na śniadanie, bo kłopoty kłopotami, ale jeśli śniadanie wliczone jest w pobyt, to nie ma się co oszczędzać.

Po wejściu na część śniadaniową hotelu, zapomniałem o wszystkich kłopotach, azaliż gdyż, moi kochani chłopcy z Lao Che, już konsumowali poranny posiłek. Uściskom nie było końca, zwłaszcza z częścią której w nocy nie widziałem. W sumie, to nasze listopadowe spotkania stają się pomalutku tradycją, jak i wysyłanie zespołu dalej w świat, na kolejne koncerty. Schodzę bowiem policzyć, czy jest komplet, załatwiam Sebastianowi, ich kierowcy, otwarcie bram, potem idę zapłacić za parking, bo zawsze zapominają, po czym wychodzą głównymi drzwiami i macham im jak oszalały. To z radości, że widziałem ich choć przez chwilę, pomimo braku kilku członków, Pracziego, Dimona i Skutera. No nic. Z Praczim się zobaczymy i policzymy za te opłaty parkingowe od busa z przyczepką. Tanio nie było.

Pożegnawszy machaniem dziadki nie takie maleńkie, wróciłem na kawkę, którą wypiłem w towarzystwie Cytryna, bo ten w międzyczasie zszedł jeść, bo mieliśmy plan. I żeby ten plan zrealizować, musieliśmy wystartować na miasto przed godzina dziesiątą. Bazą tego planu była wizyta w więzieniu, a obecnie muzeum, na ulicy Rakowieckiej. Katowni polskich patriotów od zaborów, poprzez drugą wojnę światową, aż po czasy komunizmu. Ten punkt programu mieliśmy zabukowany na godzinę trzynastą. Poza tym obowiązkowo musiałem pójść do sklepu brytyjskiego, a resztę zaimprowizowaliśmy. Ze względu na bliskość obiektów, ruszyliśmy do Łazienek i pod Sejm. Pogoda była taka sobie, ale przynajmniej nie padało i robiąc kółko kilkunastokilometrowe, powróciliśmy do hotelu. A ponieważ mieliśmy pół godzinki na leżakowanie, do tego coś, co kupiłem w sklepie z wyspiarskimi produktami, oraz zakupiony do celów eksperymentalnych Dżin, który miał uleczyć moje prawe kolano, postanowiliśmy działać. Wyszło po dwa drinki i ruszyliśmy do więzienia.

Więzienie zrobiło na nas piorunujące wrażenie, wysłuchaliśmy z uwagą przewodnika, Pana Majora, ściskając z szacunku dla umęczonych i zamordowanych czapki w dłoni. Kto nie był niech idzie, jest to pozycja obowiązkowa dla każdego, kogo interesuje straszna przeszłość naszego kraju. Wkrótce muzeum się rozwinie w kierunku intermedialnym i ta surowość która jest teraz, ulegnie zatarciu, więc spieszcie się, a jak teraz nie zdążycie, to idźcie choćby za sto lat.

Z muzeum do Stodoły jest niedaleko, więc poszliśmy na obiad, który dla naszej kultowej bandy był ustalony na godzinę piętnastą. Szliśmy z mocnym postanowieniem, że jak będzie licho albo nie za smacznie, to uderzymy żreć za swoje, do Szwejka. Na golonkę, kotlety i inne takie fitnesowe smakołyki. Ale tym razem było dobrze. Nawet mięso, które było takie samo jak dzień wcześniej, ale podane w innym sosie, uznaliśmy za wystarczające do nabrania sił przed robotą. Po czym zostawiliśmy zespół, który pracę zaczyna od próby, i udaliśmy się spacerem do naszej noclegowni. Tam przy książkach, muzyce, Cytryn puścił muzykę poważną, która nas wyciszyła przed łapaniem, dalszym eksperymencie z dżinem i tym co do dżinu kupiłem, a na koniec drzemce, dokonaliśmy takiej regeneracji, że idąc do Stodoły bronić, czułem się nieziemsko zregenerowany.

Piątkowi gości których pamiętam, to znakomity reżyser filmów niezwykłych, które każdy powinien obejrzeć przynajmniej trzy razy, Łukasz Jedynasty z małżonką Zuzką, Marcin Meller z jakiejś telewizji, albo tej gazety z gołymi paniami i artykułami dla panów, Arturo Tylmanowski z mężem Kędziorem, i innych nie pamiętam. A chłopaki oczywiście nie stanowią małżeństwa, to tylko głupi żart, się rozumie, który powstał przez to, że przyszli razem. No to mają.

Piątkowy suport przypadł nowohuckim ziomkom z Nowej Huty. Ciekawe czy wiecie o kogo chodzi. Piszcie odpowiedzi w komentarzach. Wśród prawidłowych odpowiedzi wylosuję nowa płytę. Chłopaki dali radę, a nawet zagrali odważniej niż wcześniej w Łodzi. To co będzie we Wrocławiu? Jak ktoś się tam wybiera niech ich nie prześpi, bo będzie wstyd.
Tak naładowany, a nie wspomniałem jeszcze, że Roman zorganizował wreszcie darmowe bilety do darmowych Łazienek, i pomio tego, że już w nich byłem, postanowiłem je od niego przyjąć, co wyniosło mnie z radości na kolejny poziom. Łazienki w łazience, to jest to!

Ruszyło punktualnie, względem wyznaczonego zespołowi czasu rozpoczęcia koncertu. Przy drugim kawałku poczułem w sobie jakąś taką radość z roboty, że zacząłem się uśmiechać i tańczyć nawet. Ludzi latała cała masa, ale nie dość, że latali technicznie nienagannie, to jeszcze ludzie z pierwszych rzędów współpracowali z nami jak nigdy. Słuchali naszych wskazówek, nie sapali się z powodu tego, że ktoś im po głowach dupami, nogami, glanami i innymi częściami włosy wyciera. Nic z tego. Roboty mieliśmy wszyscy po pachy. My środkowi łapacze, czyli Cytryn i ja, po dwie pachy roboty, skrajni, Guma i Darek, po jednej pasze roboty.

Z rzeczy nietypowych odjaniepawliły się dwie takie.

Pierwsza, która mnie przeraziła, to lot człowieka z głową przestawioną o sto osiemdziesiąt stopni. Wypatrzyłem go jak był jeszcze daleko od barierek, czyli swojego bezpiecznego lądowiska. Najpierw zobaczyłem koszulkę z aktualnej trasy, tę, co na niej psy rwą Polskę na pół, czyli jej przód. Głowa która z niej wystawała była cała we włosach. Ale cała. Tak jakby yeti leciało, nawet oczu nie widziałem. Cieszyłem się na złapanie takiego dziwaka i nawet liczyłem na wspólne foto, z cyklu ja i yeti, co na fejsie zrobiło by mi nie lada robotę. I kiedy tak się rozmarzyłem, odwłok się odwrócił i zobaczyłem tył koszulki, ten z datami. I dostałem przerażenia. Włosy stanęły mi na głowie, mosznie i przedramionach. Z pleców wystawała głowa. O ja jebię, zakląłem w duchu, łeb mu ukręcili, leci trup. Ale trup żył. Mało tego darł japę, członki mu się ruszały i wyglądał jak żywy, tylko mocno zdeformowany. Jak miałem go w rękach czasu na myślenie nie było, złapałem więc to co nadleciało i postawiłem na ziemi. Wtedy cała naga prawda wyszła na jaw. Lotnik miał, tak po prostu, koszulkę tyłem na przód, co przez co ja odebrałem go jako zdeformowane monstrum koncertowe. Odsyłając go precz, zmówiłem zdrowaśkę Maryjkę za prawidłowe ubieranie odzienia, zwłaszcza w kategorii przód i tył.

A potem to nam Natalia odpadła. Po raz trzeci za mojej pracy w ochronie.
Natalia jest Kult Turystką od lat. Przemieszczanie się za grupą podstarzałych muzyków, ( no dobrze, dobrze, już się sekcja wydęta nie spina, wraz z gitarzystą, wam jeszcze troszkę brakuje. Jakbym był dziewczyną sam bym za Wami ruszył, pasi?) wraz z innymi psychofanami, zwanymi przez wokalistę Alka Idą, ( Ida to dziewczyna Alka? Ciekawie mnie naszło spostrzeżenie, muszę grzebnąć w tym głębiej) jest jej pasją. Przemieszcza się po kraju Orła Białego i Europie.
Lata temu za największego psychofana uważałem siebie. I dalej uważam. W końcu ilu z wielbicieli Kultu zostało jego pracownikami? A za młodu i ja się turlałem po kraju, a kiedyś to lekko nie było, do tego w Krakowie opuściłem góra dwa koncerty, od połowy lat osiemdziesiątych do dziś, więc podobnie jak moi młodsi koledzy nadaję się na kozetkę u równie szurniętego psychiatry. Do tego jestem szczęśliwym posiadaczem komórki rodzinnej, którą tworzą z Oficjalną Notoryczną Narzeczoną i synem Tomaszem Juniorem, którzy muszą się mną dzielić się z muzykami wyżej wymienionego zespołu od zawsze. O tatuażu, naszywkach i innych nie wspomnę.

Przy jakiej takiej równowadze trzyma mnie Pan Doktor Przemysław, który ma taką kolekcję wydawnictw Kazimierza, jakiej nie posiada sam wokalista. Czyli suma summarum nie jest ze mną tak źle!

Natalia podczas drugiej Warszawy Sold Out postanowiła, jak zwykle sobie polatać. Nie ma w tym niczego złego. Absolutnie. Nawet moje jęki na lotników są bardziej efektem starzenia organizmu niźli jakichś innych chorób. Choć niektórzy lekko zbastowali, zwłaszcza w moim sektorze, bo jak mówi Oficjalna Notoryczna, żem ich wystraszył. A ona się zna.

Wejście Natki na falę odbyło się w sektorze Darka, którego to sektora w tym momencie nie kontrolowałem, bo od jakiejś dłuższej chwili, loty zostały zawieszone, z przyczyn nam nie znanych, więc zapuszczałem jarząbka w inne części sali, żeby porównać urodę miejscowej słoikowatości z inną częścią naszego kraju. Wnioskami się nie podzielę, niech to będzie moją słodką tajemnicą, jak to wypadło w moim mózgu.
Nagle w lewej części Stodoły, publiczność zaczęła nerwowo się zachowywać. Objawiało się to podnoszeniem rąk w geście „pomocy” „tutaj” „ ja pierdolę ktoś umiera”, oraz łapaniem się za głowę, oraz próbowaniem podnoszenia ofiary. Pierwszy na stanowisku przy barierkach był Cytryn, Darek i na końcu, ale w sekundach mierzonych, dotarłem i ja. Ludzie kogoś podnosili z parkietu, ale ten ktoś się podnieść za bardzo nie dawał, bo umysł przestał kontrolować ciało, przez co to ciało opuszczone zamieniło się w węgorza i bezwiednie wiło wśród pomocnych rąk, niczym węgorz w szuwarach.

W końcu trzy albo cztery osoby, wykorzystując kończyny człowieka węgorza, dotachałay go pod barierki. Węgorz był nam znany. Natalia. Znowu ją odcięło! – pomyślałem w myślach, bo nie pierwszy raz widziałem ją w takim stanie, a przynajmniej trzeci. Z trudem przekopyrtaliśmy ją na naszą stronę królestwa i migusiem została wyniesiona na pole. Chociaż odbyło się to wszystko w Warszawie, to zachodzi poważne podejrzenie, że Natalię wytachano na dwór. Ja dynię, gorzej nie mogła trafić. Trudno, nic na to nie mogłem poradzić.

Zamieszanie pod sceniczne odbyło się jakoś tak szybko, że z zespołu nikt nie zorientował się w sytuacji, która była podbramkowa i szoł trwał goł on. Zostaliśmy z Gumą sami, przy czym w pewnym momencie to Guma został sam, bo ja wyskoczyłem podpowiedzieć co robić, bo bałem się, że nasi z Czeńciuniem mogą się pogubić. Nie było mnie wszystkiego całe kilkanaście sekund, co na drugi dzień miało mieć dla mnie bolesne konsekwencje. Ale to jutro.
Służby ratujące ludzkie zdrowie dotarły szybo, i po chwili robiliśmy w komplecie. Do końca zwarci, skoncentrowani i gotowi na wszystko. Dzięki tej przerwie cały set, który trwa bez mała trzy godziny, śmignął jak z bicza w końskie dupsko strzelił. Można było planować czas na po sztuce.

Ponieważ w sobotę rano miałem odwiedzić centralę teleskopów.pl , na końcu świata, czyli aż na Gocławiu, to postanowiłem utrzymać się w formie psychicznej i nie nadużywać niczego. Było ciężko, bo znowu nie wygasiłem adrenaliny na czas i poszedłem z kolędą do Seby, naszego monitorowca. Wpadł Krzysio, Glazo i zaczęliśmy smolić kocopoły i oglądać darmowe bilety do darmowych Łazienek, co to je przyniósł przystojny Roman. Tak się tym biletom nie mogłem napatrzeć, że jak już wylądowałem na łożu, u boku Cytryna, wziąłem się jeszcze za czytanie książki.
I weź tu się człowieku wyśpij, jak wszędzie cię kultura atakuje i pochrapywania. Ale co tam, sam się w to wpakowałem, więc nie ma co narzekać.

Nad ranem na chwilę mnie odcięło i mogłem już tylko śnić o wspaniale wykonanej robocie oraz ostatnim koncercie, po którym pozostanie mi już tylko podróż na bazę, do moich ukochanych, za którymi zaczynam tęsknić zaraz po opuszczeniu klatki schodowej bloku w którym mieszkam. Choć oni tacy szczęśliwi, że tyran zostawia chatę samopas, że chyba nie mam co się zamartwiać. A niech i im będzie dobrze. Niech Kult będzie z nimi!

Na zawsze.

8. Warszawa I 7.11.2019

8. Warszawa I 7.11.2019

Jak to w środku tygodnia, a czwartek jest takim trochę dalszym środkiem tygodnia, do roboty w Kult Ochronie ruszyłem z roboty w teleskopach. Po ustaleniu z kierownictwem Kultu, do stolicy przedostaliśmy się z Arkiem Pendolino nem. W sumie innej możliwości nie było, jeśli miałem połączyć dwie prace. I jeszcze złapać chwilkę oddechu w hotelu. W Wawie śpimy niedaleko klubu Stodoła, warunki są godne, więc wszystko się zgadza.

Przejazd wykorzystałem na pisanie wspomnień z trasy, z poprzedniego tygodnia, troszkę poczytałem lekturę, której analizę zlecił mi kolega Poeta Świetlicki Marcin, a która to lektura, Volkera Kutschera, zatytułowana” Śliska Sprawa”, jest bliźniaczym, stylowo i czasowo, wyrobem zbliżonym do dokonań naszego pisarza, Marka Krajewskiego. Podobno nasz pisarz wzoruje się na obcym pisarzu i są z tego tytułu zgrzyty. Przeczytam, to się odniosę, co do jakości obu panów. Na razie nie ma co strzępić klawiatury. Dwie godziny podróży minęły jak ćwiarteczka wiśni, którą dostałem na drogę w prezencie. I ani się obejrzałem, ani poczułem, jak byliśmy na miejscu.

Przed hotelową instalacją, dokonaliśmy zakupów na wieczór, żeby po pracy nie latać po mieście w poszukiwaniu płynów regeneracyjnych. Po czym stanęliśmy, w recepcji, do meldunku. O ile ja dostałem przydziałowa jedyneczkę z łożem małżeńskim, o tyle Cytryn nie figurował na liście naszej ekipy. Mało tego, nawet jego dopisanie w celu uzyskania własnego M, nie wchodziło w rachubę, bo nie było już wolnych pokoi. Wszystko opanowali goście i zespół Lao Che, z którym się przyjaźnię na stopie prywatnej, i ich pobyt koncertowy w stolicy oraz nocleg w tym samym obiekcie bardzo mnie ucieszył. Liczyłem na to, że po naszych zajęciach spotkamy się i może nawet dokonamy jakiejś małej konsumpcji czegokolwiek.

Wróćmy do recepcji i naszego meldunku. Ponieważ w łóżku małżeńskim mieszczą się dwie osoby, przygarnąłem kolegę, pomimo niechęci pani na recepcji, każąc jej także wyjaśnić sprawę z naszym menedżmentem. Zresztą sam też do kierownika napisałem, a on szybko oddzwonił i obiecał sprawę wyjaśnić. A wyjaśniać nie było czego, skoro pokoi było brak. Więc po kolejnym telefonie, potwierdziłem chęć współdzielenia pokoju z Arkadiuszem, ale pod warunkiem, że nasz pokój będzie na śniadaniu liczony 1 + 1. I teraz sobie właśnie razem polegujemy, pracujemy i słuchamy muzyki, czekając na Stodołę II.

Do pracy wyszliśmy wcześniej, bo strasznie chciałem szybko zobaczyć się z kolegami z techniki, za którymi się strasznie stęskniłem, a do tego Roman jako miejscowy, miał stanąć na wysokości zadania. I oczywiście, czego w najczarniejszych snach się nie spodziewałem, nie stanął. Dzięki temu wszystko było takie nijakie, ale do czasu. Pewnie chcielibyście zapytać co to za zadanie, więc spieszę donieść, że Roman miał załatwić darmowy wstęp do darmowych Łazienek. I nawet to mu tym razem nie wyszło. Ale dziś też jest dzień Romku!

Stodolniane koncerty łączą się z dużą ilością gości na zapleczu sceny. W tym roku jest tak duże zapotrzebowanie, że ochroniarze, jako szósty gatunek grupy, ci poza stoliczni oczywiście, dostali po jednej wejściówce na trzy dni. O losie słodki, jak tak można. No nic, ja swoją wykorzystałem na zaproszenie Rozalki, dziewczynki którą poznałem na wakacjach na Teneryfie. Tak pracowitego i ogarniętego dzieciaka nie znam. W nagrodę za to, zaprosiłem ją trzy miesiące temu na koncert kultu w Warszawie, a ten wypadł w czwartek i Rozi pasowało. Więc połapałem wszystko z jej rodzicami i spełniłem swoją obietnicę, a dziecięce marzenie, o byciu VIP gościem, co stało się jawą. Ze strony innych byli, między innymi, Olga od filmu o Kulcie, synowa Kazika z córkami i swoja mamą, Mrufka – syn Zaciera, chyba żona Jarka Ważniaka, ale bałem się podejść i przywitać, bo Jarek po siłowniach wyglądem i mową ciała nie zachęca do obściskiwania się z jego ukochaną. Rozumiem doskonale. 
Jako suport zagrał band Janusza Staszewskiego. Do przedostatniego kawałka było nieźle, ale pod koniec się wszystko trochę rozlazło i każdy grał raczej sobie, a trębaczowi to chyba trochę zabrakło pary, albo mu ktoś nuty podprowadził. Ostatecznie oceniając, było przyzwoicie, co publika doceniła brawami.

A potem to nadszedł już nasz czas. I czas Kultu, który na swoich śmieciach jest skoncentrowany potrójnie. No, może panu Jankowi było trudniej , ale wysyłanie wiadomości po próbie, niejednemu potrafi skomplikować życie, przez co nie udało mu się zejść do zera przed występem, co z kolei w mojej subiektywnej ocenie wyszło wszystkim na plus, bo Jasio zagrał jak z nut. Bez usterek, pomyłek, i innych muzycznych niuansów. Jak zawodowy zawodowiec. Podobnie jak my, ludzie fosy, którzy w czteroosobowym zestawie, od lewej: Daro, Cytryn, ja i Guma, plus delikatne wsparcie kolegów ochroniarzy ze Stodoły, odstawiliśmy tak profesjonalną robotę, że aż nie mogę w to uwierzyć do teraz.

Wyszliśmy niesamowicie skoncentrowani i mocno wierzący w swoje umiejętności. Wyglądaliśmy wszyscy jak Gołota z genotypem Bruca Lee i urodą Agaty Wróbel. Bo w Warszawie zawsze było ciężko, a stanie w czteroosobowym składzie, wymaga profesjonalizmu mistrzów klasztoru Schaolin. Lotnicy ruszyli gdzieś od trzeciego kawałka, byli raczej myśliwcami niż bombowcami, i wszystko było w najlepszym porządku. Aż nie nadleciał Antonow. Antonow leciał bez koszulki, i już miał u nas przechlapane. Bo my oślizgłych typów nie poważamy. Na szczęście Aen nie zdążył się zapocić na ślisko i złapaliśmy go bezpiecznie, po czym Cytryn zapytał go grzecznie czy ma koszulkę, i po otrzymaniu potwierdzenia, kazał mu się ubrać w podskokach, na co Antonow coś tam zaczął się do nas sapać. Nie minęły dwie piosenki ,a Antonow znowu nadlatywał. Nie bez trudu, tym razem ja go sprowadziłem na ziemię, po czym An coś zaczął do mnie bełkotać, zionąc niemiłosiernie smrodem z wnętrza swojego najgłębszego ja. Był to bukiet niestrawionego piwa i zapach z końca dwunastnicy. Mało nie oddałem obiadu do fosy. Kiedy wydawało się, że Antonow poleciał zatankować i będzie chwila spokoju, przed barierkami doszło do jakiegoś spięcia pomiędzy publicznością. Zanim zdążyłem ocenić sytuację, szedł dumnie w moją stronę jakiś koleś z uniesioną nad głową ręką, pokazujący wszystkim obraźliwy gest środkowym palcem, zwany fak ju. Kazałem mu podejść do barierek w celu wyjaśnienia zamieszania, bo kompletnie nie wiedziałem o co kaman, spojrzałem też na Darka i Cytrynowego, bo zło miało miejsce w ich sektorze, a ci pokazali mimiką twarzy, niczym sędziowie VAR, że należy się delikwentowi czerwona kartka, na co zareagowałem błyskawicznie, wyjąłem klienta z publiki, w międzyczasie wezwałem Czeczena, nasze wsparcie ochroniarskie z ramienia Stodoły, gestem lewej ręki, i po postawieniu łobuza w fosie zakomunikowałem mu najgrzeczniej jak umiałem, że ma wypierdalać. Na to on z pokorą przyjął karę i w towarzystwie miłego Czeczechusia opuścił lokal. Nawet przez chwilę bałem się, żeby nasz kolega ze stodolnianej bramki go nie zakopał, ale wrócił za szybko, żeby tak zrobić. No chyba, że dół z wapnem już był gotowy i go tylko tam zepchnął. Ale co poza obiektem się dzieje, to nie moja sprawa.

Na chwilę się uspokoiło, koncert miał się ku końcowi, ale Antonow odzyskał wigor. Tym razem, po wylądowaniu, okazał się trzeźwiejszy niż podczas wcześniejszych lotów, i nawet mi podziękował za pomoc. Po kolejnych piętnastu minutach byliśmy kolegami i nawet dostałem zaproszenie do niego do pracy, do jednostki wojskowej, na kawę dnia następnego. Bo Aen był żołnierzem i chciał mi przyszpanować, drąc mi się do ucha: Piąta Brygada Komandosów Bosych, rocznik siedem cztery! Na co ja mało się gumą nie zakrztusiłem i wydarłem mu się w twarz: Czerwone Berety! Rocznik siedem trzy! Kolo wybałuszył gały, że ja taki stary jestem, a nie wyglądam, do tego te berety go zaskoczyły, bo to jednostka elitarna, oddał mi więc pokłon, a ja przypomniałem sobie, że z czerwonymi beretami to kojarzy mi się tylko moja mamusia, bo taki nosiła. Ale na dokładne tłumaczenia nie było czasu, bo był hałas i inne obowiązki. Znowu więc zostałem samcem alfa, generałem dywizji, czy w ostateczności kierownikiem zmiany na stacji benzynowej w oczach obcych mi ludzi.

Po robocie uderzyliśmy, przez Żabkę do hotelu, bo na włóczęgę po knajpach jesteśmy z Cytrynem za leniwi. Nawet na to, żeby się po pracy opić jesteśmy za leniwi, więc sami pomyślcie, jakie nasze życie jest nędzne. Ale! Około północy wróciło ze swojej roboty w Palladium Lao. Połapałem się więc z Rysiem na papieroska przed hotelem, po czym poszliśmy zwizytować pokój Wieży i Maćka. Rysio poszedł odpoczywać, a ja zostałem jeszcze u kolegów na przyjacielskiej lampce wina białego i takim dziwnym papierosie. Koledzy opowiedzieli mi o swojej podróży do Pragi, ja im poopowiadałem o Wiśle w ogniu i moich bramkarskich przygodach w szeregach Kult Ochrony, po czym, w okolicy godziny drugiej poszedłem do siebie spać.

W końcu przede mną był kolejny ciężki dzień, z wyprzedanym do ostatniego biletu koncertem numer dwa. O rozprężeniu zwieraczy nie było więc mowy. Czujność, trzeźwość koncentracja, powiedziałem sobie po wieczornym pacierzu i poszedłem spać, śniąc o tym co było, co jest i co ma być. Oby więc nam się! Do kolejnego!

671Aktywność

7. Tarnów 5.11.2019 poza trasowo, z miłości.

7. Tarnów 5.11.2019 poza trasowo, z miłości.

Na Tarnów pędziłem z Łodzi jakiejś tam, chyba Fabrycznej, przez robotę, bo musiałem swoje zrobić, od piątej rano. W recepcji, korzystając z nauk i wskazówek Tomusia Glazika, pobrałem śniadanie podróżne, które przysługuje tym, którzy muszą startować przed otwarciem jadalni hotelowej. Jak wspominałem już, Paris w dupie jest koścista, to i śniadanie otrzymałem dla niejadków. Dwa trójkąty kanapkowe, serek bezsmakowy, banan, gruszka, gnijąca brzoskwinia i woda mineralna, na szczęście lekko gazowana. Po tym „wypasie”, nie ruszając się za bardzo, zacząłem chudnąć w czasie snu.

Na Główny dotarłem o czasie, ale do roboty leciałem z wywieszonym jęzorem, plecakiem, walizką i telefonem w garści, bo miałem na łączach międzymiastową z Olsztyna. Cetnar dzwonił co tam w świecie piłki kopanej słychać. W pracy byłem spóźniony, o minutę i zaczęła się sraczka. A że roboty było od groma, ledwo o czternastej trzydzieści skończyłem.

Podmieniony przez TieRa, ruszyłem do domu po auto. Lało jak z koziej pupy, to zamówienie taryfy w trzech korpo się nie udało, i pojechałem tramwajem i autobusem. Wilgotność była duża, tłok straszny i zaczęło się lać ze mnie, jakbym był jeszcze w hiltonowskiej saunie. Czasu za dużo nie miałem, więc z wizyty w mieszkaniu nie skorzystałem, Kasiulka zniosła mi klucze, zapakowałem majdan do bagażnika, odpaliłem auto oraz gps, z metą na hali Gumniska w telefonie, i ruszyłem pomagać.

Bo jechałem na specjalny koncert tegorocznej trasy. Koncert który został zorganizowany w nieco ponad miesiąc, w celu pomocy naszej Kult Turystce Dorocie. Dorotka jest chora i potrzeba kupę kasy, żeby jej pomóc. Kult Turyści zaproponowali koncert charytatywny naszej uwielbionej grupy Kult, zespół się zgodził i ruszyły przygotowania, na które nie było zbyt dużo czasu. Ale pomimo wielu trudnościom, dzięki niezłomności wielu wspaniałych ludzi, wszystko się udało i pozostało mi tylko pomóc w łapaniu ludności Tarnowa i innych części świata.

Droga do Tarnowa, choć to autostrada, była makabrycznie ciężka. Lało, sporo ciężarówek gnało przed siebie, a za kierownicą siedziałem ja, człowiek umęczon jak żółw po maratonie. Szczęśliwie dojechałem na dwie godziny przed godziną zero i mogłem próbować złapać jakieś minimum sił.

Wychodziło to raczej średnio, ale jak już koncert ruszył, a zaraz przed nim Viola odczytała list od Doris, po czym Jamal się wzruszył i się Violi oświadczył przy wszystkich, pod czujnym okiem Kazimierza i zespołu, to dostałem takiej energii i wzruszenia, że poczułem się gotowy do działania na pełnych obrotach. Ku chwale Doroty i Kult Turystów.

Skład łapaczy na tę sztukę był składem autorskim nie wiadomo kogo, i był on mieszaniną rutyny z młodością. Rutyną, czyli dziadostwem w tej grupie byłem ja i Guma, a świeżość i polot wprowadzili Piotrek Polski, Kazio z Poznania, Rafał ze Szczekocin, a wszystko spiął klamrą rutyny i radości Pan Pancerny. Specjalnie na tę okazję zostaliśmy wyposażeni w koszulki, limited editions, Kult Turyści Ochrona, które prezentowały się godnie, ale ponieważ były białe, to uwypukliły wszystkie wady naszych odwłoków. Duże brzuchy, niemal kobiece piersi, a mnie na dodatek tak obcierało sutki, że jak te, pobudzone, stanęły mi dęba, to czułem się jak kobieta karmiąca.

Korzystając z tak znakomitego składu łapiącego, publiczność, a szczególnie Kult Turyści, dla których było to w końcu święto, pomimo kłopotów zdrowotnych Doris, dokonywali sporej ilości przelotów. I przeloty te były stylowo bardzo piękne, ba, niektóre prawdziwie wzorcowe, co ułatwiało nam pracę. Ponieważ byliśmy niezbyt zgrani, pchaliśmy się, a szczególnie młodsza część naszej szajki, grupami, żeby złapać surferów. Znajomych z twarzy ciał wyłapaliśmy na kopy. Latało kierownictwo, zastępcy kierowników, kierownicy prezesów, czyli większość Kult Turystycznej Alkaidy.

Zespół, pomimo grania bez jakiegokolwiek wynagrodzenia, dał z siebie wszystko co najlepsze. W końcu nie mogło być inaczej, w końcu to zawodowcy, a poza tym, bez mała przyjaciele swoich fanów. Ale łatwo nie było, bo raz, że to połowa trasy, poniedziałek, i jeszcze przelot przez połowę Polski w trudnych warunkach drogowych. Tym bardzie szacunek należy się wszystkim członkom, technice, kierowcom i menadżerowi. To był przepiękny gest z waszej strony!

Wspomnę jeszcze o perfekcyjnej organizacji koncertu. Jak na ludzi, którzy zrobili to po raz pierwszy, to ocena może być tylko jedna. Ósemka w skali szkolnej sześciostopniowej. Wszystko się zgadzało ponad stan. Od spraw technicznych, organizacyjnych i od strony zaplecza. W jedności siła! I niech ta jedność skumuluje się w celu jaki chcemy osiągnąć, niech zapewni środki na leczenie naszej koleżanki, a leczenie to, niech da efekt na który wszyscy czekamy. Ostateczne zwycięstwo nad chorobą.

Po sztuce zaczęto snuć plany na resztę nocy, które zakładały konsumpcję małego co nieco, opartego na napojach alkoholowych, i spotkania w gronie szerokim albo podgrupach. Ja marzyłem tylko o jednym. Jak najszybciej udać się do domu, do sypialni, do łóżka. Przytulić się do Oficjalnej Notorycznej Narzeczonej i regenerować. W końcu wtorek, środę i pół czwartku miałem spędzić w pracy, a że roboty jest jak dzików w lesie, trzeba być ogarniętym na maksa. Do tego chciałem w ognisku domowym podtrzymać kaganek ojcostwa, w końcu mam na pokładzie nastolatka i musimy ze sobą jak najwięcej rozmawiać, żeby nie utracić kontaktu i wspólnego zaufania.

Pożegnałem więc uściskiem dziadki wszelakie, odpaliłem diezla 1.9 w turbo, i po opuszczeniu Tarnowa, już na autostradzie A 4, ustawiłem tempo mat na 140 kilometrów na godzinę, i dzięki sprzyjającym okolicznościom przyrody, pognałem na Kraków Nową Hutę. Krótko po północy zaległem w barłogu u boku ukochanej, a co działo się dalej, to już jest nasza słodka tajemnica.

Byle do czwartku, byle do Warszawy! Ktoś musi pomścić to siedem do zera! I niech będę to właśnie ja! Ajment.

6. Łódź 3.11.2019

6. Łódź 3.11.2019

Droga Opole – Łódź powinna być dobra i wygodna. Ale chyba taka nie jest, bo mnie wytrzęsło jakbyśmy większą część trasy jechali wertepami.

Zanim to wytrzęsienie nastąpiło, rozłożyłem się w trzecim rzędzie jak basza, i szykowałem umęczone ciało do oglądania występu Krzysia w telewizji. Przed tą czynnością usłyszałem znajomy program w Antyradio, Gastrofazę. Tym razem było o serach. No to wysłałem mejla, że my w serach jesteśmy słabi i bierzemy się, a dokładniej Kajtek, za miód. I znowu Pan prowadzący przeczytał, pozdrowił i zaczęła się transmisja w TVN. Teraz to są takie czasy, że odpalasz kompa i masz wszystko live. Niestety, program się przeciągał niemiłosiernie, bo tych Machaliców jest strasznie dużo i zanim Krzysio wypluł spod palców pierwsze dźwięki, spałem jak niemowlę.

Po jakichś dwóch godzinach, demokratycznie ustalono postój na stacji. Nie brałem udziału w ustaleniach, bo spałem, a jak spałem, to mi wszystko skakało na nierównej drodze. Głowa, gdzie resztki mózgu odbijały się od skorupy czaszki, kiszki, w których czułem ogień kaczej pogardy z wczorajszego obiadu, oraz wszystkie stawy nogowe i rękowe. Dramat. Ale walczyłem jak miś w zimie i się nie wybudzałem bez potrzeby, przez co dałem kolegom w podróży chwilę wytchnienia od moich przemyśleń, które artykułuję non stop.

Przed Łodzią wybudziłem się i postanowiłem pisać pamiętniczek, co reszta pasażerów przyjęła z radością, ponieważ jak piszę to nie gadam. Co najwyżej zapytuję o to czy o tamto, żeby uwiarygodnić pewne fakty, jakby to kogoś interesowało, jak na przykład fakt, czy mam lat trzydzieści dwa czy trzydzieści cztery. A może więcej? Kiedyś się i tym zainteresuję.

Odkąd śpimy w Łodzi w hotelu Hilton, co jest galaktycznym przeskokiem, w stosunku do lokalizacji sprzed lat, kiedy nocowaliśmy, ochrona i technika, w noclegowniach kategorii niższej, mam problemy z terminami łódzkich koncertów. Bo zazwyczaj przyjeżdżam przed sztuką, albo zaraz po sztuce wyjeżdżam. A dlaczego tak jęczę nad tym faktem? Bo śpimy w Hiltonie u Paris.
A jak Paris, to basen, siłka, sauna, to wszystko na dwunastym piętrze, z widokiem na miasto. A nie, przesadziłem, na Łódź.

Do tego super pokoje, przejście na salę z hotelu, i tylko śniadania takie lichutkie, no ale Paris Hilton w dupce taka raczej licha, to i za tłustego nie ma się co spodziewać na start.
Tym razem dotarłem wcześniej, rok temu zresztą też, więc postanowiłem wycisnąć i tym razem z hotelowych przyjemności maksa. Siłownia i basen miałem zaplanowane od kilku miesięcy. Cała przyjemność rozpoczęła się w pokoju. Spałem z Dżolem, co oznaczało, że do koncertu będę sam na sam ze sobą, bo Dżolo już był na stanowisku pracy. Zacząłem więc od toastu, bo akurat znalazłem piwo w plecaku, które jakoś od wczoraj nosiłem, od zakończenia koncertu.

Wyzerowałem piwko szybko i poszliśmy z Cytrynowym pływać. Żeby nie nanieść bakterii i coli do basenu, wyszorowaliśmy się sumiennie i tu i tam, i ociekający wodą zderzyliśmy się z szarą rzeczywistością, tuż przed przeszklonymi drzwiami pływalni. Ktoś od panny Hiltonówny kazał zrobić przerwę technologiczną. I w tym momencie cały plan mi się zawalił. Tym bardziej, że obiecałem Kult Turystom łapanie non stop, bo miałem być zrelaksowany. Znając mniej więcej możliwości obiektu, ruszyłem na siłownię. A co się robi na siłowni? Kiedyś ćwiczyłem z zapałem, teraz po ludzku zrobiłem sobie kilka selfiaczków i zdjęć w lustrze. Siłownią mogłem więc z dumą odznaczyć, że zaliczona. W międzyczasie Arkadiusz wynalazł saunę, i to miała być ta część relaksacyjna. To wleźliśmy żeby być fit, git i na luzie. W saunie było jednak gorąco i lało się ze mnie wszystkimi porami w skórze. Szły toksyny jak gówno do Wisły w Warszawie. Czułem się jak złe wychodzi. Niestety długo nie wytrzymałem i całe zło nie wyszło. Trudno.

Po wszystkim poszedłem poleżeć a Aro miał skoczyć po napoje. I nie poszedł, bo w tivi leciał mecz siatkówki, a Aro lubi ten sport i zna Konarskiego, bo chodzili razem do szkoły. Ja też popatrzyłem z przyjemnością, bo raz , że sam byłem takim mini Konarskim, a dwa, grało Jastrzębie z Zaksą, czołówka ligi, a w Jastrzębiu gra Tomaszek Fornal, brat Jasia, syn Marka i Dorotki. Czyli bliskie znajomości pierwszego stopnia. Po drugim secie przyszła pora na obiad. To zlazłem sprawnie, bo już mi w brzuchu burczało jak rzadko kiedy.

Miały być hamburgery i coś wege.
Makarony, frytki z batatów i coś tam jeszcze. Niestety hamburger mi strasznie nie podszedł. Miał w sobie tyle słodkiego sosu i słodkich pikli, że podejrzewałem, ze ktoś nas chciał, tak po ludzku otruć! Inni nie mieli takich podejrzeń, więc nie chcąc umierać w garderobianej piwnicy, poleciałem do pokoju, jednocześnie prosząc Cytrynowego o pójście po wódkę, bo już mi się pić strasznie chciało. A praca zbliżała się szybko, i trzeba było przyjąć i wyzerować promile.

Hamburger szybko opuścił moje gościnne ciało, korzystając z pięknej hiltonowskiej muszli, w pięknej hiltonowskiej łazience. Po wszystkim, już kładłem się spać, żeby godzinę z okładem wykorzystać do regeneracji, kiedy nadszedł Cytryn i dostarczył to, o co go prosiłem. Ponieważ ochroniarze, a Kult Ochroniarze w szczególności, przed pracą nie piją, wygoniłem Arkadiusza precz do siebie i dwa mocne drinki strzeliłem w samotności, bo jak nikt nie widzi to się przecież nie liczy. Po wszystkim drzemałem. I pewnie bym się wydrzemał jak trzeba, ale znowu technicy coś ode mnie potrzebowali.

Więc poszedłem i okazało się, że chcą żebym im dał ptasie mleczko. To im dałem i przyszedł czas na suport. A w tym roku w Wytwórni grało WU-HAE, wersja trzydziesta szósta, z Bzykiem, liderem, kierownikiem, jedyną postacią z pierwszych wersji tego zespołu. Bałem się tego występu, bo przy WU-HAE się kiedyś szwendałem mocno, ale życie zweryfikowało możliwości i już dzisiaj tyle czasu nie mam na poboczne hobby. Jednak występ był bardziej niż poprawny, w końcu jak ma się przeboje w secie, to wiele nie trzeba. Wystarczy odegrać swoje i jest git. A do tego młodzież z Karolkiem na basie, dołożyła od siebie małe modyfikacje staroci i się udało. Publiczność była zadowolona, reagowała żywo i nowohucianie zostawili po sobie dobre wspomnienie. Tak trzymajcie chłopaki!

Kiedy nadszedł nasz ochroniarski czas, stanęliśmy pod sceną silni i zwarci. Nawet Kozi dostał dowołanie do naszej kadry, bo bez Koziego trasa, nawet z jego szczątkowa obecnością, nie była by trasą. Koncert w stosunku do występu opolskiego miał inny ciężar. Wyprzedana sala, ponad dwa tysiące ludzi na parkiecie, obiekt wielki i bardzo przestronny. Zespół ruszył od pierwszego taktu jak wściekły czołg. I nie zatrzymał się aż do końca. Energia biła od chłopaków, a szczególnie od wokalisty, jakbyśmy byli pod Studziankami w czterdziestym piątym, i stawali naprzeciw niemieckiej hołocie. Tak było ostro. A pod sceną? W fosie? Raczej spokojnie, chociaż ludzie latali chętnie i często. Nawet się dość mocno spociłem, bo momentami w moim sektorze było gorąco. Więc grzechów nie pamiętam, jakby nie Grande Finale, czyli Totalna Stabilizacja.

Jest w naszej ochronie taki świecki zwyczaj, że Daro śpiewa „Polskę” z Kazikiem, a Guma „Totalną stabilizację” z Jankiem Grudzińskim. Pod koniec koncertu łódzkiego, Guma niespodziewanie zapytał mnie, czy zaśpiewam z panem Jankiem. Na co ja, człowiek raczej skromny, wycofany, nie szukający poklasku, człowiek wielkiej tremy i niewierzący w swoje możliwości i umiejętności jakiekolwiek, opuściłem skromnie wzrok w wykładzinę, i odparłem, że jasne, że kurwa zaśpiewam. Ja bym nie zaśpiewał? Zapomniałem jednak, że tekstu dokładnie nie pamiętam, ale podpatrując chłopaków, zauważyłem , że Pan Janek śpiewa swoją kwestię krótko, a Guma to przeciąga. Więc, stwierdziłem, że powinno się udać. I ruszyłem na swój ostatni wspólny z Kultem występ na scenach świata.
Wszedłem na lajcie, jakbym to robił co dziennie i już w pierwszej zwrotce zobaczyłem w oczach Grudy strach. Poczuł, że Gumy ze mnie nie będzie. Ja, widząc jego przerażony wzrok, zrozumiałem, że chuj tam z tekstem, ale Gumy ze mnie faktycznie nie będzie. Postawiłem więc na ruch sceniczny i kontakt z publiką, starając się uratować jakoś twarz.

Zaraz po koncercie zarekwirowałem materiał Buletowi, człowiekowi który zarejestrował już kilkaset koncertów formacji Kazikowych, do dzis nie wiem po co, i jestem po kilku przesłuchaniach, jednak nie mnie oceniać co się odjaniepawliło. Jak to zmontuję , to na stronę wrzucę, sami sobie ocenicie. Wojtek ocenił mnie surowo ocenił, zjebał i niech to będzie wyjściem do oceny.

Po wszystkim ruszyłem na pokoje, bo chciałem się ogarnąć przed po koncertowym zebraniem, które czasami organizujemy sobie, żeby popaplać. Nie zdążyłem, bo jako posiadacz napoju wyskokowego, musiałem być jednym z pierwszych we wskazanym pokoju. Na zebraniu stawili się przedstawiciele wszystkich frakcji naszej watahy. Nawet doszło do telekonferencji z Teneryfą, bo Didula nie chciał czegoś przegapić. Przed północą okazało się, że wypiliśmy to co mieliśmy i należy wysłać najmłodszego po małe co nieco. Padło na Arkadiusza, a ten z młodzieńczą werwą wyrwał na stację benzynową. Reszta w oczekiwaniu na paliwo, dyskutowała, paliła przed hotelem i zawzięcie dyskutowała o wszystkim. Cytrynowemu troszkę zeszło, bo zmiana dnia, raporty i inne przeszkody, które opóźniały zakup, i grupa zaczęła się przetrzebiać. W końcu dotarł, ja pospieszałem, bo pobudkę miałem o piątej rano i chciałem na sen przyjąć szybko małe co nieco. Niestety, właściciel pokoju zebrań spowolnił i staliśmy z Cytrynowym przed jego pokojem jak ksiądz po kolędzie przed burdelem. Doszedł Daro ze swoim wkładem regeneracyjnym, ale odbił się od nas i wrócił do swojego pokoju. Ja zabrałem Arkadiusza do siebie, i po ciemku zrobiłem po drinku na lepsze spanie, tak dyskretnie, że Dżolo, mój współspacz, nawet nie drgnął. Po czym się pożegnaliśmy, dokonałem samookąpania i poszedłem spać.

O godzinie piątej rano obudził mnie Johnny Cash, śpiewająco! No, spokojnie, nie tak jak myślicie. On nie pracuje w hotelu w Łodzi u Hiltonówny. Może jak by żył, to kto wie, ale go nie ma z nami, i mam go jako budzik na telefonie. Oczywiście z utworem „Ring off Fire”, który nawet wykonywałem na Tenerce i nikt mnie nie zjebał, pomimo braku znajomości języka angielskiego na poziome piosenkarza amatora. I tekstu. Ale to inny świat. Szybko i niezwykle cicho, dokonałem porannej toalety, wypróżnień, dopakowań, ubrałem się i udałem na dworzec kolejowy Łódź Fabryczna, gdzie czekał na mnie pociąg do kolejnej przygody.

Przez Kraków Główny, robotę w www.teleskopy.pl, ruszyłem na Tarnów, gdzie miało się wydarzyć coś niesamowitego. A czy się wydarzyło, i czy dotarłem, już niebawem, w kolejnym odcinku „Od pupy strony, czyli…”

5. Opole 2.11.2019

5. Opole 2.11.2019

Jest chwil czasu na pisanie, to coś skrobnę. Robimy właśnie przelot z Opola do Łodzi, Kult Technika w okrojonym składzie, Pan Roman, Kajetan i Seba, plus ochrona, w składzie Cytrynowy i ja. Reszta dołączy na miejscu, w mieście Łodzi, w hotelu Hilton.

Ale po kolei.

Do Opla wystartowałem z Cytrynowym zaraz po godzinie czternastej. Cytrynowy jest obecnie moim ziomkiem z Nowej Huty, a w Kult Ochronie jest już rutyniarzem, siedem lat łapania, a w tym roku robi z nami bez mała całą trasę. Zna się na robocie jak trzeba i miło go mieć obok siebie. Zastąpił Bartka „Esa” z Jastrzębia, który dwa lata z rzędu łapał poważne kontuzje, i postanowił koszulkę Kult Ochroniarza powiesić na kołku. Nie ma co kusić losu, kiedy na chleb zarabia się przez cały rok, a z Kultem zabawa trwa kilkanaście koncertów jesienią.

Bartka, mojego przyjaciela, poznałem w Mielnie, na wakacjach, w latach dziewięćdziesiątych. Jego miłość do Kultu i Kazika, plus słuszny wzrost i inne walory zewnętrzne były podstawą do powołania go w nasze szeregi. Jego początki, niezbyt udane, już opisywałem w innych opowiadaniach, które znajdziecie na www.goomi.pl, więc zatrzymam się na jego kontuzji z zeszłego roku.

Bartek miał robić z nami całą trasę, i na pierwszy koncert do Gdyni jechał do nas ze Szwajcarii, gdzie pracował. Pierwsze sygnały, że coś nad nim wisi niedobrego, dały o sobie znać w Niemczech, gdzie zepsuł się jemu i koledze samochód, którym jechali do Jastrzębia. Jakimś cudem, na lawecie dotarli na miejsce, a Esu zdążył na ostatni pociąg relacji Katowice – Gdynia, który dowiózł go na koncert dosłownie w ostatniej chwili. I na tym koncercie, gdzieś w jego jednej trzeciej, złamał nogę, ściągając jakieś chucherko z fali. Jeśli dodam, że rok wcześniej w Katowicach, łapiąc swojego szwagra, zerwał więzadła w kolanie, to sami pomyślcie jakie fatum musi człowieka prześladować, żeby na przygodzie życia, ze swoim ukochanym zespołem, rok
po roku ulegać tak ciężkim kontuzjom.

I nie ma Bartka, jest Cytrynowy.

Do Opola dotarliśmy przed siedemnastą, a że hotel był przy dworcu, to mieliśmy czas i na obiad i na relaks przed robotą. Obiad w hotelowej restauracji miał szanse być udany. Każdy z nas miał na ten cel do przejedzenia, po siedem dyszek. Rzuciłem się więc na kaczkę, a precyzyjniej na jej kaczą pierś, choć Daro ostrzegał, że tak słabej kaczyny to on jeszcze nie jadł. Ale to co nie smakuje jednemu, nie znaczy, że nie posmakuje drugiemu. W tym przypadku ta reguła się niestety nie sprawdziła. Zupę zastąpiłem piwem lanym, bo w pracy, przed wyjazdem zjadłem sobie żurek, którego na święto pierwszego listopada nagotowałem wielki gar.

Praca w teleskopach i praca z Kultem, to okres łączenia dwóch prac i łapania dwóch srok za jeden ogon. Siedem dni w tygodniu, z powrotami o piątej rano, żeby zdążyć do roboty na dziesiątą, i wyjściami o czternastej, żeby zdążyć gdzieś w Polskę, na koncert o dwudziestej. Dobrze, że moi ukochani, oficjalna narzeczona Kasia i syn Tomek, są wyrozumiali i dają mi pełne wsparcie w tym czasie, bo bez tego musiał bym porzucić przygodę mojego życia.

Kaczkę dostałem przy drugim piwie, które zastępowało mi zupę. Niestety Daro miał rację, kaczka była zrobiona fatalnie. Bo piersi kacze robi się tak: nacinamy skórkę w romby, nie za głęboko, solimy i pieprzymy i kładziemy na delikatnie rozgrzanej patelni i powolutku podkręcamy ogień, palnik czy płytę. Zależy co tam na chałupie mamy. Po około siedmiu minutach wytapiana tłuszczu, piersiątko obracamy, opiekamy drugą stronę i dajemy do piekarnika. Kaczka po Opolsku była robiona w piecu takim tym, jak to w knajpach są, chyba konwertorowym, bez smażenia. I wyszła ta kaczyna sucha jak stary but. Do tego podano też suchy i podśmierdujący ryż, i macie pełen obraz źle nakarmionego ochroniarza. A źle nakarmiony ochroniarz to ochroniarz zły. A nie nakarmiony, bo Guma na tenże przykład, po godzinie czekania na swoją porcję kaczej piersi, dostał szału, zjebał kelnera i w wielkiej furii opuścił lokal. Nie wróżyło to Opolanom, którzy mieli być łapani na koncercie za dobrze.
Na szczęście mieliśmy ponad godzinkę na poleżenie, uspokojenie nerwów, wizytę w łazience i w bonusie NC+ w TV pokojowym, z meczem Cracovii w
ligowej rywalizacji.

Na salę, która mieści się przy opolskim amfiteatrze, którego deski wycierała latami Maryla Rodowicz, przywiózł nas Rysio, zespołowym busem. Skoro o Maryli wspomniałem, to jest anegdota, którą mi opowiedział jeden polski poeta zaprzyjaźniony. Może było to o naszej bogini? Pewności nie mam, ale Wam opiszę co i jak.

Do zespołu sławnej wokalistki, zatrudniono małomównego basistę. Szczupłego bardzo. I przy obiedzie, znana powiedziała, że chciała by schudnąć. Tak ze dwadzieścia pięć kilogramów. Na co małomówny popatrzył z uwagą i powiedział, że jest to do zrobienia. A jak? – zapytała ona. Musi sobie pani nogę upierdolić, rzekł wirtuoz czterech strun. Co było dalej, nikt nie wie. Ale chyba nie mamy na krajowej scenie wokalistki bez nogi?

Czas do koncertu upłynął w spokoju, co mogło wróżyć źle. I tak było.
Sala, jak na tak poważną formacją, jaką jest zespół Kult, grupa, która potrafi wypełnić Przystanek Pollandrock do ostatniego, milionowego miejsca, była malutka. Na pięćset może osób. Przypominało to bardziej najmniejszy koncert świata, a nie poważną trasę pomarańczową. Publiczność wydawała się poważna, zadbana jakoś bardziej od publiczności w innych miastach, co mogło rodzić niepokój. Koncert rozpoczął się jakoś niemrawo, i niemrawo przebiegał. Nie że było coś źle. Broń mnie Panie Boże. Wszystkie nutki były zagrane i zaśpiewane wzorowo. Publika była zadowolona, co można było wyczytać z ich zadowolonych twarzy. Za to my, obrona Kultu, byliśmy zagubieni jak pogujący w filharmonii na Piątej Symfonii Bethovena. W trakcie koncertu musieliśmy siedzieć, żeby nie zasłaniać sceny. Koledzy byli może i zadowoleni, ale ja siedzę w pracy większą część dniówki, więc tylko czekałem jak ktoś podejdzie i poprosi o teleskop.

Wtedy nagle, gdzieś w połowie koncertu, nadeszła ta chwila. Ten momen na który czekaliśmy ponad godzinę. Czas próby. On, wiek około cztery dychy, z niewielka nadwagą, ale jednak, wgramolił się komuś na plecy i popłynął. Królu złoty! Zbawco ty mój! Nareszcie!

Ale! Znosiło go na sektor Cytrynowego, co mnie lekko wpieniło. Musiałem wykazać się szybkością pantery i jak pantera ruszyłem do akcji. Wszystko wyglądało jak zwykle. Jak na zwolnionym filmie. Dziadzio pantera, czyli ja, podniósł zad i ruszył w stronę kolegi. W międzyczasie łupnęło mnie w krzyżu, kolanie i łokciu. Zacisnąłem zęby i chciałem przyspieszyć, ale zasiedziany organizm miał to w, no gdzieś. Koleś na moje szczęście surfował też jak wieloryb raczej, więc zdążyłem wepchnąć się przed Arkadiusza, wyciągnąć ręce i ściągnąć na ziemię, JEDYNEGO, tego dnia lotnika. Nogi mi drżały z podniecenia, włos jeżył się na przedramionach a serce waliło jakbym zjadł łopatę koksu. I to by było na tyle tego dnia.

Resztę sztuki poświęciłem na zabawy z dziećmi z mojego sektora i na podawaniu lub odbieraniu napojów wokaliście naszej szajki, podziwianiu gitarowych popisów Jabłka i łapaniu kontaktu wzrokowego w Jeżyną.
Po sztuce porozłaziliśmy się do spotkań w podgrupach. Wylądowałem u sekcji technicznej, która utrafiła mnie w holu, jak w obecności Glaza konsumowałem zasłużone piwo. Przenieśliśmy się więc na pokoje Kajetana i Romana. Tam zajęliśmy się ożywioną dyskusją o pszczelarstwie. A kiedy dołączył do nas Morawka, dyskusja nabrała kolorów. Bo Piotrek wie wszystko o wszystkim i wszystkich. Nasz encyklopedia taka. W międzyczasie przekazaliśmy naszą energię i trzy banie wódeczki Krzysiowi, który jechał do Warszawy, żeby przygrać Machalicy w TVN, bo wraz z Machalicą stanowią zespół muzyczny.

Około godziny drugiej w nocy powróciłem do swojego pokoju. Wstałem o czwartej, bo było gorąco jak w saunie, przewietrzyłem pokój i zabrałem się za kończenie lektury „Wisła w ogniu”. Bardzo mocna rzecz, polecam, Goomi.
Jak skończyłem, dalej nie mogłem usnąć, żeby sobie dospać, więc doszedłem do końca fejsbuka i to mnie rozłożyło jeszcze na godzinę. O siódmej z minutami było po zawodach, bo doszedł jeszcze głód nikotynowy i brak fajek na pokładzie. Wyskoczyłem więc na miasto i dupa, wszystko jeśli już miało być czynne, to od ósmej. Wróciłem do hotelu, Kazo już jadł śniadanie, ale dla mnie było za wcześnie, więc czekałem na ósmą, i kiedy wybiła, zakupiłem sobie w miejscowej Żabce to i owo. Po ósmej przed hotelem było już kilka osób z naszej bandy. Wojtek szedł na siłownie, a Ghoes z kimś tam do kościoła. Miałem się zabrać z grupą perkusisty, ale chciałem tez zobaczyć program w TVN o naszej koleżance Dorocie, która choruje, a której Kult Turyści wraz z Kultem zorganizowali w Tarnowie koncert, który ma być po jutrze. Miałem jeszcze czas na śniadanie, więc go wykorzystałem jak najowocniej.

Podczas programu, okazało się, że Kazo jest na łączach live z Warszawskim studiem stacji, i opowiada o koncercie co i jak. I o Al Kaidzie mówił, ale to już wiecie co i jak, mam nadzieję. Po programie, spakowaniu się, udałem się na miejsce naszego odjazdu. Nie wypadało się spóźnić, bo Pan Roman mógłby na mnie nie zaczekać.

Bo zasady nawet mnie obowiązują. Więc się ich trzymam. Jako tako.